Below you will find the stories of our volunteers at Buached School
Like this:
Be the first to like this post.
This entry was posted on 29/07/2009 at 04:47 and is filed under Schools. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
20/08/2009 at 08:11 |
Hoihoi iedereen,
De eerste schooldag zit erop… En ik ben moe! Gisterenmiddag, na een vlucht van 12u en een tussenstop in Helsinki, toegekomen in Bangkok. De vlucht zat tjokvol maar Annelies en ik hebben toch geslapen als roosjes, onze opgestapelde vermoeidheid van de dagen ervoor zal hier wel voor iets hebben tussen gezeten… Aangekomen in Bangkok werden we niet alleen opgewacht door Rony, hij werd bijgestaan door leraars, leraressen en studenten van ons beider scholen, een heus ontvangstcomité, wat alvast een fijn begin was van onze trip! De rit met de schoolbus (met karaoke notabene!) naar Surin, de provincie waar zowel Annelies als ik verblijven, duurde iets langer dan de verwachte 4,5u (we zijn wel een paar keer gestopt onderweg en we hebben gegeten op een plek met een prachtig zicht, a room with a view, echt schitterend!), ik denk dat ik iets na 10’en afgeleverd werd op mijn adres. Annelies moest dan nog een kleine 20km verder. Ik logeer in het huis van de onderdirectrice van mijn school, een mooi en groot huis maar typisch Thais… heel erg basic. Wat niet slecht is natuurlijk, leert je ineens weer de luxe van bij ons appreciëren. Ik heb een ruime kamer, met heel typisch tralies aan de binnenkant van de ramen (of zouden ze er toch niet zo gerust in zijn?), een groot bed en de niet te missen “fan”. De hond van de familie (een klein mormel met zo’n platte neus) leek me gister nog goedgezind maar vandaag heeft hij toch al een paar keer gegromd. Behalve de onderdirectrice, woont haar moeder en haar nichtje ook bij haar. Wat ook alweer zo typisch is, is dat de broer en diens vrouw van mijn gastvrouw in Bangkok zijn gaan werken en hun dochter bij de familie hebben gelaten zodat ze hier naar school kan gaan en verder opgroeien, weg van de grootstad Bangkok.
Deze morgen werd ik dan om 6u op het appel verwacht, en ik ben al geen ochtendmens… Na een korte nacht, en ik heb ’t gevoel dat ik de hele nacht heb wakker gelegen (toch jetlag?), hebben ze mij uiteindelijk toch maar om 6.30u gewekt, jippie, was toch een half uurtje extra! De school begint hier om 8u, eerst is er een half uurtje “gathering”, alle studenten mooi in uniform in de rij, waar iedereen die iets te zeggen heeft, dat ook doet, nadat natuurlijk het nationale volkslied gezongen is en het gebed voor Buddha gebeden is. Ik mocht mij ook voorstellen, op het podium, met micro. Na het verplichte ingestudeerde nummertje: Sà wà dii kha, di chan cheu Griet (goeiemorgen, ik heet Griet), ging de hele school al uit zijn dak! Bovendien blijk ik hier de eerste vrijwilliger en buitenlander ooit te zijn, je kan ’t je voorstellen! Erna was ’t tijd voor de eerste les Engels. Ik heb mijn lesrooster gekregen en geef zo’n 4 uur Engels per dag, al is dat laatste een serieus overstatement. Rony had ons al gewaarschuwd maar het was bijlange niet wat ik me er bij had voorgesteld! Ze leren ongelooflijk veel vanbuiten maar zichzelf voorstellen in het Engels, lukt nauwelijks. Eerste les dus… back to basics, niets schrijven, niks vanbuiten opzeggen of studeren, gewoon Engels spreken… hun naam, hoe oud ze zijn, hoeveel broers en zussen ze hebben en wat ze fijn vinden (’t laatste met als standaardantwoord, “I like watching tv”). Een behoorlijke onderneming om iedereen aan het woord te krijgen maar het leek al bij al wel te lukken. Heb mij ook nog aan het “abc” lied gewaagd, dat ik nog kende uit vervlogen Shanghainese tijden (met dank aan Delfien) en waarbij de matten met het alfabet konden dienst doen. 1ste middelbaar of 6de middelbaar, het niveau van Engels is abominabel op alle niveaus. Bovendien werden ook nog de laatste uren les van de dag afgeschaft wegen “cleaning”. Er komt morgen namelijk een delegatie langs van de provincie en dus moest alles gepoetst worden en werden de studenten ingezet. Geen 4de uur Engels dus vandaag, wel nog tot 8u vanavond bezig geweest met knippen, plakken en versieren voor morgen, is weer eens iets anders. Dat knutselen maakt trouwens deel uit van de lessen. Bijvoorbeeld, inkleuren van prenten waarop iets in het Engels staat, is een onderdeel van de les Engels, maar wat er op die prenten staat, lijkt de studenten (en de leraars) niet veel uit te maken, gek hé! De lessen waren trouwens wel een belevenis voor mij… Totale chaos, en de leraren lijken niet anders gewend te zijn, iedereen loopt maar wat rond, babbelt en schrijft of luistert als hij of zij er zin in heeft, al lijken de meisjes toch iets leergieriger en de jongens moeten zich toch steeds stoerder voordoen, zo was er één die als hobby ‘drinking beer’ zei, en de hele klas natuurlijk strike! In dat opzicht is het dan toch niet veel anders dan bij ons. Nog een groot verschil is “the 3rd sex” zoals ze hier heten… De toekomstige ladyboys, in sommige gevallen nog maar 14 jaar maar al o zo verwijfd! En ze gedragen zich als meisjes, zetten zich bij de meisjes, praten als meisjes, heel vreemd echt! En toen het abc lied eerst door de jongens en erna door de meisjes gezongen werd, stelde de lerares nota bene voor om de “tussensoort” zoals ze die noemde te laten zingen. Echt weird! Ik belde nog met Annelies vanavond en blijkt dat mijn verhalen heel erg gelijklopen met die van haar. Zij zit op een grotere school dan die van mij, dubbel zoveel leerlingen, en er zijn ook meer English teachers, o.a. een Engelsman en een Japanse vrijwilligster waar ze de guest house van de school mee deelt. In mijn school spreken trouwens 2 van de 6 Engelse leerkrachten geen Engels! Maar alle leraars zijn echt schatten… Vind het echt super mensen, heel vriendelijk en open, zouden alles met je delen en een schitterend gevoel voor humor, me like!
Maar bon, na één dag amuseren we ons toch heel erg! We zijn hier ongelooflijk welgekomen, we worden enorm geappreciëerd, en iedereen op school is zo heel erg vriendelijk. De leerlingen zijn ondanks de chaos in de klas superbeleefd, ik kreeg vandaag zo ongeveer 1000 knikjes met het bijhorende handgebaar… Na mijn schouder, heb ik binnenkort een stijve nek, vrees ik!
Wat het eten betreft, kan ik ook niet klagen. Mijn ontbijt is vooral fruit (dragonfruit, jack fruit, een soort lychees, enz) en ’s middags en ’s avonds is ’t vooral rijst, rijst en rijst, met kip! Maar wel heel lekker hoor! ‘k Probeer wat mee te eten met de leraars en voorlopig nog geen darmongemakken gehad, water drink ik wel uit ’t flesje.
De Mexican flu was gister nog onbestaande in deze regio, of dat was toch wat onze gastheer zei, maar vandaag blijkt toch dat er op zo’n 50km van hier een hele school gesloten is omwille van de griep. Op mijn school merk ik er voorlopig weinig van, heb nog maar één iemand met een mondmasker gezien en misschien maar best ook. We zien wel hoe het waait.
Voila, dit alvast het wedervaren van één dag Thailand, ik hou jullie op de hoogte!
Groetjes,
Griet
20/08/2009 at 08:14 |
Hoihoi iedereen,
Dag 3, 20u30 en zou alweer mijn bed kunnen induiken… Het ritme van de dag ligt hier toch iets anders. Vroeg uit de veren en vroeg gaan slapen, logisch ook als je weet dat ze hier veel meer leven volgens de zon en de natuur. Zo begint de haan bijvoorbeeld om 10 voor 6u ’s morgens te kraaien, en niet één keer maar tot je werkelijk uit de veren bent! Ondertussen ben ik mijn nieuwe ritme al wat gewoon, al blijft die haan wel op mijn zenuwen werken…
Voor diegenen die ’t niet zien zitten om verder te lezen, in ’t kort: na drie dagen vind ik het hier nog steeds super en hoor je mij niet klagen, anders, maar echt een fijne ervaring. En elke dag leer ik bij, over de Thaise gewoontes, over de uniformen op school, over hun eten, enzovoort, heel boeiend!
Voor diegenen die wel meer willen lezen, hier alvast een hele boterham over wat ik alweer heb gezien en geleerd de laatste dagen…
De uniformen blijven mij elke dag verbazen en ik ben benieuwd naar wat nog komt de rest van de week. Op maandag kwamen alle studentjes keurig toe in blauw en wit uniform, blauwe rok voor de meisjes, blauwe korte broek voor de jongens en zelfs allemaal dezelfde schoenen! Heel netjes vond ik dat, deed me zelfs een beetje denken aan mijn uniform destijds, hoe lelijk ik dat toen ook vond, ik vind het nu toch best mooi. De leraars, althans de officiële, waren allemaal in beige uniform, precies wel iets legerachtigs maar vond wel dat het hen stond. Gisteren dan waren de uniformen helemaal anders, afhankelijk van de activiteit van de dag waren sommige klassen nog steeds in hun blauw/wit uniform, de klassen die sport hadden die dag waren in zwarte sportbroek en groene gestreepte polo, de klassen die “scouting” les hadden die dag – vraag me niet wat ze leren – waren in beige uniform met aangepaste sokken, schoenen en baret en de klassen die uiteindelijk in plaats van scouting voor EHBO kozen, waren in blauwe scouting tenue. En voor de leraars gold hetzelfde, afhankelijk dus wat je die dag aan lessen gaf. Heeft eventjes geduurd eer ik alles in kaart had gebracht en begreep. Je moet ook weten dat de kousen en schoenen verschillen afhankelijk van het jaar dat ze in het middelbaar zitten. Anyway, deze morgen dacht ik te weten wat te verwachten en inderdaad, alle uniformen van de voorbije dagen passeerden de revue maar vandaag waren er ook 2 groepen in legeruniform! Blijkbaar kunnen leerlingen, jongens èn meisjes, kiezen om tijdens hun 3 laatste jaren middelbaar een soort van legeropleiding te krijgen tijdens ‘t schooljaar. Ze moeten dan wel ook op zaterdag gaan trainen samen met nog aspirant-soldaten van scholen in de buurt maar ’t betekent ook dat ze na hun middelbaar zeker niet naar ’t leger moeten en bovendien moeten ze bepaalde onderdelen niet volgen zoals met wapens trainen en zo. Voor diegenen die deze opleiding niet kiezen, is het ’t lot die beslist of ze uiteindelijk naar het leger moeten. Blijkbaar komt de overheid op het einde van het middelbaar langs bij de laatstejaars en moeten ze een kaartje trekken. Zwart is oef, rood is 6 maanden of een jaar het leger in, alles incluis, dus ook leren schieten en vechten en dergelijke. Het volgen van die opleiding tijdens het middelbaar geeft je dus alvast zekerheid voor nadien. Met al die uniformen stelde ik mij ook de vraag hoe ze dat allemaal gefinancierd krijgen maar blijkbaar geeft de overheid van alle uniformen één tenue per 3 jaar. Ik ben benieuwd wat het de komende dagen nog wordt. Vrijdag is het alleszins in groene polo te doen. Ik heb er al eentje gekregen, zal misschien ietsje minder opvallen dan… De haarcoupe is ook gereglementeerd. Alle meisjes hebben halflang haar, tot onder de oren, de jongens allemaal kortgeknipt haar. En vele hebben gaatjes voor oorringen in hun oren maar in de klas moeten die eruit. De meisjes (en de ladyboys) mogen zich ook niet schminken maar toch proberen ze tijdens ieder verloren moment hun lippen te kleuren met rooie lippenstift of witte poeder op te doen, zodat ze iets bleker gaan zien. Dat laatste is soms lachwekkend! Deze middag was ik wat gaan wandelen en zag ze bezig met de talkpoeder, allemaal hun gezicht aan ’t inwrijven, megageestig. ‘k Zei hen dat dat naar babies rook en dat ze dat in my country op de billen van de babies doen, hilariteit natuurlijk!
Wat de lerarengroep betreft, is het echt een geestige bende. We maken veel plezier, ze zijn heel sympathiek, zorgen ervoor dat ik niets tekort kom en praten honderduit! Ook blijken er veel lerarenkoppels te zijn. En zo zei er eergister één over zijn vrouw, my wife is short and fat but bjoetifoel, schitterend toch! Ze zijn zo heerlijk eerlijk en open en grappig! Bij de lijst met Engelse leraars heb ik trouwens al een eervolle vermelding gekregen, alsof ik hier al jaren werk! ’s Morgens brengen ze me ook met de brommer van gebouw 1 naar gebouw 2 waar het “English department” is. ’t Is geen 100m maar ze staan erop. De eerste dag zwierde ik gezwind mijn been over de brommer, zoals we bij ons doen, niewaar, maar gister kreeg ik toch een lichte vermaning dat het niet gepast is voor een “lady” en dat ik in amazone-zit moest achterop zitten. Zo gezegd, zo gedaan, al vind ik het toch maar wat wankel… Veel studenten komen trouwens zo naar school, denk dat ze vanaf 14 jaar met de brommer mogen rijden en ze komen ’s morgens dan ook in horden aangereden met 2 of 3 op de brommer. Zag wel al dat er een paar in ’t gips rondliepen en toen ik vroeg wat ze voorhadden, was ’t toch steeds een accident met de motorcycle… Fietsen daarentegen zie je heel weinig. Ze verklaren mij ook gek dat ik een fiets wil kopen en ’t zie zitten om bijvoorbeeld eens 10km te gaan fietsen… Heb hen al uitgelegd dat ik uit een land kom waar fietsen heel populair is, en met handen en voeten en zelfs de wereldbol erbij de Tour de France uitgelegd (wat de schooldirecteur trouwens bleek te kennen!), nog steeds vinden ze me crazy. Voorlopig dus ook nog altijd geen fiets gekocht. En wat onze plannen betreft om naar Cambodia te fietsen, dat vinden ze nog meer crazy. Ze willen mij onder geen beding laten gaan met de fiets en nu hebben ze al een heel lerarenteam gemobiliseerd, de directeur incluis, die Annelies en ik naar Cambodia gaan brengen. We zien wel hoe het verder loopt maar voorlopig lijkt er weinig tegen in te brengen…
Op school beginnen de leerlingen ondertussen aan mij gewend te worden. Ze giechelen nog altijd ongelooflijk veel als ze me zien en nog meer als ik tegen hen spreek. Ik zeg sowieso good morning, afternoon and evening en probeer hen dat ook te doen zeggen en dat beginnen ze precies te snappen nu. Een gewoon gesprek mee aanknopen is ongelooflijk moeilijk wegens hun gebrekkig Engels en omdat ze heel erg verlegen zijn, maar ‘k geef niet op. Ondertussen heb ik ook voorgesteld om de leergierige leerlingen met interesse in Engels naschoolse bijles te geven en ik heb al 20 geïnteresseerden. Morgenavond start ik dus met 2 uur extra Engelse les en ‘k zie het wel zitten! Heb alvast een Engelse Vogue en nog wat meidenblaadjes met de ideale gespreksonderwerpen (’t zijn natuurlijk zo goed als allemaal meisjes die bijles willen!) en volgende week waag ik me aan een liedje van Michael Jackson. Madonna en Britney Spears waren ook opties, die kennen ze hier ook, maar vond weinig “deftige” teksten…
Voorlopig eet ik nog alle dagen fried rice, ze zorgen heel goed voor mij en aangezien ik dag één gezegd had dat ik dat wel lekker vond, krijg ik nu elke dag mijn doosje fried rice. Heb nu toch gezegd dat ik zelf naar de kantine ga gaan ’s middags en daar mijn eten zou bestellen. Voor 10 Baht (oftewel 10 Bef of 0,25EUR), kan ik toch niet sukkelen. Heb trouwens 2 nieuwe delicatessen ontdekt, sliced fried banana en een soort gepofte fried rijstkoek, megalekker allemaal… Daar gaat mijn hoop om in Thailand af te vallen!
De muggen hebben mij trouwens ondertussen ook gevonden. Was zo fier dat ik al 2 dagen muggenbeetvrij was maar was voorbarig… Ondertussen 3 joekels op mijn benen en ééntje aan mijn rechterslaap. Je moet weten dat ik nogal allergisch reageer op muggen en vooral op Aziatische. Anyway, ik geef me niet gewonnen en blijf Deet trouw!
O ja, en nog nieuws, morgen mag Annelies komen logeren, joepie! Voel mij als een puber… Vrijdag gaan we op daguitstap, naar één of ander museum van dinosaurussen of zo en had gezegd dat ik mee wou gaan, maar alleen op voorwaarde als we daar dan ook iets in ’t Engels zouden doen. Misschien hadden ze ’t niet goed begrepen, maar anyway, deze namiddag hadden ze geregeld met Annelies’ schooldirecteur dat zij ook mee gaat op trip vrijdag en dat ze hier mag komen logeren voor een nachtje aangezien we vrijdagmorgen vroeg vertrekken. Vrijdagavond ga ik dan mee naar Annelies’ school, ze logeert in de guest house van de school en haar roommate, die Japanse, is er niet, dus is ’t beter dat ze niet alleen is en dat vonden wij dus ook! Dit weekend gaan wij dus samen op stap en de streek wat verkennen!
Bon, tijd om te gaan slapen want die haan is er morgen sowieso!
Groetjes en tot gauw,
Griet
20/08/2009 at 08:16 |
A M A Z I N G!!!
Thailand blijft ons elke dag opnieuw verbazen… We zijn nu een week in Thailand en hebben zo ongelooflijk veel meegemaakt en zoveel te vertellen dat ik niet goed weet waar te beginnen! Maar bon, misschien eerst antwoorden op 2 prangende vragen die zeeeeker op jullie lippen branden, namelijk hoe laat het hier nu is en wat voor weer het is (diegenen die in China of nog ergens anders exotisch ooit hebben gewoond, weten wat ik bedoel )… Wel, wij zitten 5 uur voor. Als ik dus opsta ’s morgens, rond 6u (als de haan mij nog niet eerder wakker gekraaid heeft), is het bij jullie 1u ’s nachts. Wat het weer betreft… de laatste dagen is ’t niet vet! Begin vorige week was het typisch regenseizoenweer, heel erg warm overdag en na 6u ’s avonds een stevige plensbui van een goed uur en erna weer (lekker) warm. Donderdagavond echter, tegen alle wetmatigheden in, geen regenbui!?! En sindsdien lijkt het alsof de weergoden de kluts kwijt zijn want vanaf vrijdagmiddag is het beginnen regenen, met nu en dan een tussenstop, en zo is het het hele weekend gegaan, typisch Belgisch weer eigenlijk… Vandaag heeft het dan weer nog niet geregend maar ’t is wel beduidend frisser, benieuwd wanneer het weer terug “normaal” wordt.
Zoals ik al zei, er is ongelooflijk veel te vertellen, zal dus maar beginnen waar ik vorige week geëindigd ben. Ik heb ondertussen alle uniformen de revue zien passeren en kan nu dus wel raden wie wat doet op welke dag. Afgelopen donderdag heb ik nog 5 uur Engelse les gegeven, telkens andere klassen en telkens opnieuw dus de introductieles gegeven… My name is Griet, I have one brother and no sister, etc. en dan de studenten zover krijgen om hetzelfde te doen, en dat dus 17 keer vorige week! En toch is het plezant, want ze lijken het fijn te vinden en het lijkt zelfs alsof ze er iets van opsteken en wat vooral goed is, ze beginnen mij al spontaan aan te spreken buiten de lessen, ze worden dus ook iets assertiever in het Engels! De gesprekken zijn wel nog heeeel erg basic en moeizaam maar ze proberen en achteraf zie je dat ze op aanzien kunnen rekenen van hun medestudenten aangezien zij zowaar gedurfd hebben om mij aan te spreken! ’t Is echt wel schattig hoor… Op donderdag had ik ook voor het eerst naschoolse Engelse les georganiseerd, en in plaats van de initiële 20 geïnteresseerden die zich hadden ingeschreven, zijn er 50 komen opdagen, van een succes gesproken! Maar wist toch eventjes niet hoe ik dat ging aanpakken, 50 studenten aan het spreken krijgen in het Engels en dan nog heel verschillende leeftijden en niveaus! Uiteindelijk is het wel goedgekomen, wat spelletjes gedaan, hen foto’s uit de Engelse Vogue laten bespreken (het waren toch grotendeels meisjes en ladyboys, dus die vonden fashion wel een toffe topic) en uiteindelijk heeft de les zelfs 2 uur geduurd, met dank aan Annelies die donderdagavond naar onze school was afgezakt! ’s Avonds is Annelies bij mij komen logeren aangezien ze de dag erna mee mocht op trip met de eerstejaars van mijn school en we heel vroeg uit de veren moesten. We zijn donderdagavond nog gaan eten met de Engelse leraars, was iets tussen gourmet en fondue maar heel lekker. De kindjes (een tweeling) van één van de leraressen waren trouwens mee en ’t zijn zo’n mooie jongetjes, ongelooflijk! En toen we tegen haar zeiden dat ze zo’n knappe zoontjes had, stelde ze voor dat we hen konden meenemen naar België, waarop Annelies en ik voorstelden om er dan maar elk eentje mee te nemen, dus niet verschieten als we 4 september met vier in Zaventem toekomen… Annelies is sinds donderdag trouwens omgedoopt tot de “pick up chick” aangezien we na ons restaurant uitje in de pick up naar huis zijn gebracht en dat stond haar echt wel!
De schooltrip op vrijdag dan… Met 3 klassen van het eerste jaar was een uitstapje naar het Dinosaur museum gepland dat ergens in een andere provincie gelegen is. Om 6u ’s morgens vroeg dan maar vertrokken voor een rit van zo’n 300km (schatten we) en om 12.30u toegekomen (met de nodige tussenstops aan de vele tankstations waar de studenten dan allerlei junkfood kochten). We waren met 130 leerlingen enne… 2 bussen, reken maar uit. Niet iedereen had dus een plekje om te zitten. Gelukkig zijn de leerlingen hier nog niet te dik, dus konden ze wat zetels delen of vooraan of op de trapjes zitten. De deur vooraan kon trouwens ook niet dicht, technisch defectje, maar dat zorgde wel voor een fris briesje. De rit naar Jurassic Parc (jawel, zo heet de museumsite!) was wel plezant en was voor de sightseeing alleen al de moeite! Beetje bij beetje kwamen de nieuwsgierige leerlingen iets dichter vooraan in de bus bij Annelies en ik zitten en uiteindelijk, na een beetje dralen, bleek dat ze hun boek Engels hadden meegebracht en wilden ze wat vraagjes stellen en oefenen. Wij content dat we effectief iets konden bijbrengen en vooral dat ze geïnteresseerd waren!
Jurassic Parc bleek wel mooi gelegen, een groot museum midden een groot park met in dat park overal grote fake dino’s, zalige kitsch dus. Ook de laatste 100km er naartoe kwamen we hier en daar langs de weg al een dino exemplaar tegen, we waren dus op goeie weg! Daar aangekomen, werden alle leerlingen verzameld en werd hen iets in het Thais gezegd en zag je ze joelend uiteen zwermen. Ik dus vragen wat er gezegd was… “Ze krijgen een uur vrij om rond te lopen” en ik dus nietsvermoedend, “aha, fijn, en wat is het programma van de dag?”, wel… “ ze krijgen één uur vrij om rond te lopen” en ik dus opnieuw, “ja, ok, maar wat is het programma?? Wat gebeurt er daarna?”… “then we go back home”. Ik wist niet waar ik het had… We hadden dus meer dan 6 uur gereden om 1 uurtje rond te lopen in “Jurassic Parc” en dan was er ter plekke nog niet eens iets ineengestoken qua programma. Het museum zelf heeft trouwens enkele skeletten staan van echte dino’s, die Annelies en ik in een drafje zijn gaan bekijken maar geeneen leerling van onze school dus te bespeuren in het museum. Als het aan de leraars had gelegen hadden we trouwens tijdens dat uurtje gewoon geluncht. Echt hilarisch, wij hebben dat hele uur strike gelegen… Zo lang rijden voor een uurtje naar fake dino’s te kijken want voor het museum zelf was dus maar weinig interesse. Voor mij was het museum trouwens een echte topper… voor het eerst een westerse WC, zalig moment!
Na het speedy uurtje in het museum, wij terug naar de bus waar zo goed als iedereen ontbrak, de leraars incluis. Stiptheid en discipline is hier niet hun sterkste kant, had al zo’n vermoeden maar had geen idee dat het zo erg was. Anyway, Annelies en ik dus iedereen een beetje bijeen gaan scharrelen en de bus opkrijgen en uiteindelijk kwamen de leraars als laatsten aangeslenterd. En wij dus opnieuw vertrokken… De groep werd niet geteld, namen niet afgeroepen, ’t is dus goed mogelijk dat één van onze kindjes nog ergens ronddwaalt in het park… De leerlingen lijken trouwens wel open te staan hoor voor een beetje discipline, als wij riepen quick, quick en hurry, hurry, begonnen ze te lopen en haastten ze zich echt wel, ’t is dus niet dat ze niet willen. We hebben hen trouwens ook bijgebracht dat je afval niet zomaar uit de bus gooit… Was met verstomming geslagen toen ook de lerares haar leeg zakje ’t raam uitgooide. Maar bon, tegen ’t eind van trip had iedereen door dat wij dat toch niet goedkeurden en werden zakken verzameld en ostentatief in de vuilbak gegooid, wat wij dan natuurlijk extra in de verf zetten.
Uiteindelijk iedereen de bus opgekregen en vertrokken en jawel, er was onderweg nog een 2de educatieve stop gepland van een uur maar dat museum bleek helaas vrijdag niet open te zijn… We zijn dan maar wat in het nabijgelegen park gaan wandelen en we hebben uiteindelijk alle leerlingen getrakteerd op “pedaloën” op de vijver in het park, kwestie dat ze toch iets te doen hadden.
Maar dan… we dachten dat we ’t beste gehad hadden… Wij terug de bus op, de andere bus deze keer, zodat ’t gelijk verdeeld was en alle leerlingen eens de English teachers op hun bus hadden gehad. Wij dachten dat we nog wat Engels zouden kunnen spreken maar de muziek stond LOEIHARD!! Je kon nauwelijks spreken… En ’t was geen gewone muziek, ’t was echte hard core techno en house, zelfs de nummers die we hier en daar herkenden (jawel, zowaar de Venga Boys en Def Dames Dope) waren op een zware beat gezet en schalden door de luidsprekers. En wij werden gevraagd om een beetje te dansen. Wij dus wat onnozel doen, de vogeltjesdans en de macarena en de leerlingen leken het leuk te vinden en deden mee. Wij dachten nog dat die muziek speciaal voor ons was opgezet en dat het maar eventjes zou duren maar neen… De hele terugrit lang, techno, techno, techno… met leerlingen, 13 jaar nota bene, die compleet uit hun dak gingen… Ze stonden op de zetels te shaken, hingen aan de bar, brulden hier en daar iets… En de chauffeur, die zag dat het goed was! Wij hebben 5 uur lang met verstomming gekeken naar die lieve studentjes. In hun uniformpjes zien ze er zo braafjes en onschuldig uit, maar zet de muziek op en ze showen de wildste en sensueelste moves, ze leken op slag minstens 18! Nu begrijp ik dat hun standaardantwoorden bij de vraag “What do you like?”, “Watching TV and listhening to music” waren, waar in godsnaam leren en zien ze anders zoiets?! Echt waar, zelfs toen we stopten aan het tankstation, ging de “raveparty” (zoals wij die intussen hadden omgedoopt) door, sommigen leken bijna in trance… Na 5 uur waren we bijna potdoof en nog steeds met verstomming geslagen. Bleek trouwens dat dit wel normaal was, er was ook nog een lagere schoolbus voor ons, met zelfs ouders mee op de bus en ook daar zag je de lieve kindertjes shaken en dansen. Geweldige trip was het en moeilijk om uit te leggen hoe het echt was, je moet het meegemaakt hebben! We hebben trouwens wat filmpjes gemaakt van de bewuste techno-rit en we gaan ze op facebook proberen zitten, dan kunnen jullie alvast iets beter inschatten hoe geweldig het was! Toen we uiteindelijk van de bus stapten in Sangka school (bij Annelies aangezien ik daar ’t weekend zou doorbrengen), had ik het gevoel dat ik een zwaar nachtje op stap was geweest, geen stem meer en doodmoe!
Mijn weekend bij Annelies voelde een beetje als een uitstapje naar de Ardennen… Haar guesthouse is tussen de bomen gelegen en is vooral van buiten heel erg mooi. En had ik even geluk, ze hadden net gepoetst en bovendien ook hier… een westerse WC!! Zaterdag iets langer geslapen dan anders, de haan die bij haar rondloopt is ofwel een stille, of ik heb er knal doorgeslapen.
Zoals ik eerder schreef, moeten de leerlingsoldaten ook op zaterdag naar school om te trainen en dat blijkt in Sangka school te zijn bij Annelies, dan komen 14 scholen in de buurt samen. We zijn in de voormiddag dus eventjes gaan kijken hoe dat in zijn werk ging maar er bleek een speech aan de gang van één of andere belangrijke militair. Die laatste wou ons graag eens spreken, wie we waren, van waar we kwamen, dus na zijn speech, werden we op het appel verwacht voor een korte kennismaking. Moet alleszins een belangrijke gast geweest zijn (hij zei dat hij head of the royal guard was) want hij was al in België geweest bij de EU Commissie en bij de NATO. Weer een ervaring rijker!
In de namiddag hebben we nog een beetje op Sangka school rondgehangen, ’t was trouwens toch continue aan het regenen, en geholpen met de studenten die bezig waren met versieren en knutselen ter voorbereiding van hun “dreamschool” project. Volgende week komt een comité langs en afhankelijk van hoe ze scoren, kunnen ze blijkbaar “dreamschool” worden. Pink, de ladyboy aan wie Annelies lesgeeft, was ook van de partij, schitterend gewoon, een megalieve jongen die echt zijn best doet om Engels te spreken maar vrees dat hij in Pattaya zal eindigen. Toen de regen iets minder werd in de late namiddag zijn we uiteindelijk nog met de fiets naar de markt vertrokken om inkopen te gaan doen. Dat fietsen was een beetje afzien… Die fietsen zijn gemaakt voor 10-jarigen bij ons, echt, we hebben dus gevloekt en op die manier naar Cambodia fietsen is de hel! Dan doen we er 10 dagen over, denk ik! Maar eens op de markt van Sangka toegekomen was ’t wel fijn, heel erg groot trouwens. Sangka is naar Thaise normen een echte stad, zeker in vergelijking met Buached waar ik verblijf. Buached is echt een dorpje daarmee vergeleken en dat merk je ook aan vanalles. Wij hebben niet eens een supermarkt in Buached, en dan bedoel ik een 7/11, eigenlijk meer een kruidenierswinkel! Op de markt in Sangka hebben we wel massa’s lekkere dingen gezien, gegeten en vooral ook veel gekocht… Onze ogen waren weer groter dan onze buik! En temeer toen we aan één enkel kraampje, na een week rijst en noedels, plots echte aardappelen en een bloemkool tegenkwamen! Die avond heb ik dus gekookt… jawel, je leest het goed, gekookt!! Patatjes, bloemkool en kippengehakt aangebakken met een ajuintje en wat champignons… Heeft megagesmaakt daar op ons overdekt balkonnetje tijdens alweer een stevige regenbui! Na het eten hebben we nog een filmpje gekeken, “confessions of a shopaholic”, toepasselijk niet?! Die film hadden we gevonden in de 7/11 in Sangka, één van de weinige niet gedubde films.
Zondag zijn we dan op excursie geweest naar Surin, de hoofdstad van de gelijknamige provincie waar we verblijven en een klein uurtje rijden van Sangka. We wilden zelf eens iets proberen en de bus nemen, dus hadden we op voorhand aan niemand verteld dat we dit zouden doen. Als je tegen de mensen hier maar iets laat vallen of vermeldt, regelen ze direct vanalles voor je of zouden ze alles laten vallen en je zelf brengen. Ze zijn echt megalief en vriendelijk. Zo hadden we gezegd dat we naar dat olifantendorp in de buurt eens willen gaan. Wel, nu blijkt dat de lerares tegen wie ik dit eens gezegd had ondertussen geregeld heeft dat we met 3 leraars, Annelies en ik op zaterdag met de schoolbus naar Bantanclang (dat olifantendorp) gaan. Niet te doen! Wij zaten dus zondagmiddag op de bus naar Surin te wachten en we kwamen al één van de leraressen van mijn school tegen die ons ineens mee uitnodigde om te gaan lunchen maar de bus vertrok dus konden we niet mee. Maar ’t was wel tof, nog maar pas in Thailand en we komen al bekenden tegen… De trip naar Surin hadden we eigenlijk gepland omdat we ook een legeruniform wilden kopen zodat we volgende zaterdag eens konden meetrainen met de leerlingen en dat uniform is dus alleen maar in één winkel in Surin te krijgen. Wij dus een uur naar Surin en daar gevraagd waar we dat “army uniform” konden kopen, waarop een heel vriendelijke Thai ons bracht… naar het leger nota bene! Daar stonden we dan, had hij dus alleen maar “army” begrepen. Na nog een paar omzwervingen hebben we uiteindelijk die shop gevonden maar bleek dat het een atelier was waar ze de uniformen op maat maakten, daar stonden we dus. Uiteindelijk hebben we een legerbaret gekocht en het logo van onze respectievelijke scholen, ineens een mooi aandenken. Erna zijn we nog naar de Big C gegaan, een megamarket, een soort Carrefour waar we Nutella gevonden hebben (zondagavond dus stokbrood en nutella gegeten, mmmmmmmmm)!! De terugweg leek eerst een moeilijke bevalling te worden, we wisten niet eens waar de bushalte was maar terwijl we daar wat stonden, stopte een auto en ’t bleken de ouders te zijn van één van mijn studentjes (’t nichtje trouwens van de onderdirectrice waar ik logeer) en ze stelden voor om ons mee te nemen tot in Sangka, we komen dus echt overal volk tegen die we kennen!
Deze week wordt alweer een bijzondere week. Woensdag is het de verjaardag van de koningin en tegelijk ook Moederdag en een national holiday, de scholen zijn dus toe. De straten en pleinen zijn overal al versierd met grote foto’s van de Queen met heel veel lichtjes en bloemen en kransen en de Thaise vlag. En in de aanloop naar Moederdag is het morgen op school dus al een hele dag Moederdag, de mama’s mogen naar school komen en er is vanalles te doen, behalve les. ’s Avonds heb ik gelukkig wel naschoolse Engelse les. ‘k Ben vandaag trouwens begonnen met een liedje van Michael Jackson, We are the World en ze lijken het leuk te vinden, morgenavond dus part 2! En bij gebrek aan lessen op woensdag heb ik een Engelse filmdag georganisseerd op school. Om 9u tonen we “Bolt, the super heroe”, blijkt de laatste nieuwe tekenfilm te zijn van Disney die we ook kochten in Sangka afgelopen weekend. En donderdag… alweer schoolreis, naar de zoo deze keer en vertrekken… om 3u ’s nachts (hopelijk dan wel zonder technomuziek), kwestie dat we iets meer dan een uurtje ter plekke spenderen, ben benieuwd… Heb alvast met de leraars een boekje in mekaar geknutseld zodat de leerlingen die dag effectief iets opsteken. ’t Wordt dus alweer een drukke schoolweek .
Ik hoop dat ondertussen alles goed met jullie gaat en dat België nog bestaat (ben in de verste verte niet meer mee met het Belgische nieuws!). Hou jullie goed en wij proberen hetzelfde te doen…
Tot binnenkort,
Groetjes,
Griet
20/08/2009 at 08:18 |
Hello iedereen,
Alweer een week voorbij en een hele week geleden dat ik nog iets van mij liet horen mare… druk, druk, druk! Een korte samenvatting van de afgelopen week: weinig les gegeven, Moederdag gevierd, een Engelse filmdag georganiseerd op school, heeeeel veel gegeten (zelfs één keer frietjes met vol-au-vent!), alweer een schoolreisje gedaan, een overdosis dino’s te verwerken gekregen, een tweede adoptiedochter erbij, een filmster gezien, een echte Thaise massage ondergaan, op de slurf van een olifant gezeten, Belgisch bezoek gehad en vooral, heel erg genoten! Je begrijpt dus dat ik niet veel tijd had om te mailen…
Om bovenstaande een beetje te kaderen, volgt hier wat meer uitleg van week twee in Thailand!
Alles lijkt hier wonderwel snel te wennen en heb ondertussen “mijn draai” wat gevonden… ’t voelt soms alsof ik hier al maanden ben maar tegelijk vliegt de tijd voorbij, we zijn ondertussen al bijna halfweg in ons avontuur! Het lesgeven is en blijft bijzonder leuk maar toegegeven, bij momenten ook wel frustrerend (weinig structuur, niet altijd de meest gemotiveerde leraars, soms heel erg “domme” klassen, …) maar ik ga toch iedere avond met een moe maar voldaan gevoel naar huis. Misschien ook wel omdat ik na 4 uur nog mijn meest gemotiveerde studenten over de vloer krijg voor de extra lessen Engels en vooral die laatste uurtjes zijn een plezier. Het liedje van Michael Jackson (“We are the World”) was trouwens een groot succes, ideale oefening om wat woordenschat te leren, heb ze ook wat achtergrond en uitleg gegeven over de tekst en jawel, ze hebben het liedje helemaal onder de knie! Heb nog een filmpje gemaakt deze avond toen ze aan ’t zingen waren en ’t is echt wel super, werd er stil van. De meeste studenten zijn ook echt superlief en attent. Zo doe ik elke morgen mijn praatje in de micro voor alle leerlingen, steeds een Engels weetje (dat je “you’re welcome” zegt als iemand je net heeft bedankt voor iets) maar ook over wat ik meegemaakt hebt, wat ik gedaan heb tijdens ’t weekend, etc. Geen idee of ’t hun echt wel interesseert maar de bedoeling is dat ze zo toch een beetje Engels oppikken. En ik had verleden week maandag verslag uitgebracht van mijn weekend in Sanghka bij Annelies, dat we zo heel veel lekkers hadden gekocht, zoals banana chips en zoete rijstkoeken. En op dinsdag kreeg ik al van één van de studentjes 2 zakjes banana chips die ze gekocht had met haar zakgeld, woensdag kreeg ik van een andere studente zoete rijstkoeken, van de ouders van één van de leraars die ’s avonds op de markt staan in Buached (deze is recht tegenover school en daar kopen we ’s avonds ons diner) een hele tros van die superlekkere banaantjes, enz. Superlief van hen maar tegelijk ook soms vervelend als je weet dat sommige van die mensen echt arm zijn en dan nog centen spenderen voor een rijke farang, toch soms een beetje ’n wrang gevoel maar ‘k apprecieer het echt en ’t ontroert me ook wel.
Moederdag was trouwens ook bijzonder ontroerend. Afgelopen woensdag was het de verjaardag van de Queen en dus is die dag ineens ook omgedoopt tot Moederdag maar aangezien die dag dus een national holiday is, werden de moeders op dinsdag in de bloemetjes gezet in onze school. In de voormiddag mocht één mama van elke klas naar school komen en in de namiddag waren er dan allerlei optredens, een soort schoolfeest als ’t ware. Vooral de voormiddag was bijzonder mooi om zien. De mama’s werden een ganse voormiddag gevierd, de directeur die speechte hoe belangrijk de mama’s wel waren en te vaak te weinig gewaardeerd werden, er was een zegening en gebed voor de mama’s maar vooral de oprechte liefde van sommige leerlingen voor hun mama, werd er een beetje emotioneel van. Erna was de sfeer een stukje losser… optredens, dansjes, onze ladyboys die nummertjes brachten (met ballonnen onder hun kleedjes), een hele namiddag lang… Veel vertier dus, maar weinig les. En omdat er woensdag ook al geen les was, had ik dus een Engelse filmdag georganiseerd op school. De Disney tekenfilm Bolt (in het Engels gesproken met Engelse ondertitels!) en ondanks dat het publiek pubers waren, leken ze ’t wel superleuk te vinden. Blijft typisch Azië toch hé, bij momenten dansen ze als bijna volleerde paaldanseressen maar in de pauze op school zie je ze dan wel Winnie The Pooh tekeningen inkleuren. Mijn schrik dat ze de film te kinderachtig zouden vinden, bleek dan ook gelukkig ongegrond! En wat nog beter was, ze hebben ’t verhaal begrepen, mission accomplished! Teacher Annelies was er trouwens ook bij, haar dagje vrijaf is ze op onze school komen spenderen.
In de namiddag zijn we dan nog vertrokken met één van de juffen op sightseeing trip en zo werd ons gezegd, we zouden om 4u terug zijn. Dat laatste bleek weer maar eens “Thais uur” te zijn, we waren om 8u thuis, na uuuuren rijstvelden, rijstvelden, rijstvelden en nog eens rijstvelden! Deze provincie is hier echt wel arm en bijna alle mensen die hier leven zijn boeren… rijstboeren, dus ook massa’s uitgestrekte rijstvelden en nu en dan eens een dorpje. Naast het kweken van rijst, telen ze ook zoiets als lange zoete aardappels en ook suikerriet. Sommige boeren hebben hier ook rubberboomplantages of ze kweken eucalyptusbomen om dan ter verkopen om papier van te maken. Heel weinig echte fabrieken gezien trouwens totnutoe. Maar ons tripje dus… uren in de auto en het hoogtepunt van de trip bleek een tempel te zijn (of dachten we toch begrepen te hebben). Daar aangekomen bleek het om een fake tempel te gaan, die als decor diende voor een film. Eén of andere Aziatische vechtfilm met het meest absurde decor, ’t is te zeggen, een fake tempel, wat hutten, een huifkar en kostuums van Romeinse soldaten?! Geen idee hoe ’t verhaal gaat maar we mochten geen foto’s nemen, ’t was een licensed movie die werd opgenomen en dus mocht niks op voorhand uitlekken en bovendien bleek dat de grote Tony Ja in deze film meespeelde. Tony wie? Wel, dè grote Tony Ja! Geen paniek, ik beweer geen groot filmkenner te zijn maar had nog nooit van ‘m gehoord, en trust me, ’t is geen schande als je ‘m niet kent, hij blijkt vooral populair te zijn in Thailand. Heb geen handtekening kunnen vragen, was tè veel onder de indruk van deze grote ontmoeting en het megadecor maar Tony Ja heeft er een grote fan bij . Zie al uit naar zijn megakitscherige film to be… En na dit hoogtepunt, opnieuw de auto in voor nog meer rijstvelden, joehoe. Niet de meest boeiende trip die we totnutoe hebben gemaakt al was er toch nog een spannend intermezzo toen we tijdens een stop in ’t gras plots een schorpioen ontdekten, echt waar, die zitten hier gewoon in ’t gras!! Gedaan dus met die blote voeten buiten…
Donderdag had ik dan weer een schooluitstapje op ’t programma, naar de zoo deze keer en het fossielenmuseum. Iets minder fijn deze keer was het vertrekuur, ‘k vond 6u vorige keer al ontiegelijk vroeg, wel deze keer was het vertrek gepland om… 3.30u!! 3u opstaan dus om een half uurtje later te kunnen vertrekken, ware het niet dat het 3.30u Thais uur was… we zijn dus pas om 4.30u vertrokken, grrrr. En ik dacht nog eventjes mijn ogen te kunnen dicht doen tijdens de 4 uur durende rit, maar helaas, de technobus maakt geen onderscheid tussen ’s morgens vroeg of ’s avonds. 4.30u en jawel, raveparty… merci chauffeur, merci chauffeur, merci… NOT! Na 2 uur techno, techno, techno, werden dan toch de iets zachtere deuntjes bovengehaald: 2 uur lang karaoke met melige Thaise schlagers, Laura Lynn verdwijnt in ’t niets bij wat ik gezien en gehoord heb! De zoo was dan ook een ware verademing, 2 uurtjes rondgefietst met de tandem tussen de dieren (tjah, hier wandelen ze niet in de zoo, maar ze fietsen of nemen een golfkarretje, anders zweet je ineens zoveel). De olifanten, tijgers, leeuwen en de beer waren niet thuis maar we hebben wel veel giraffen gezien en vooral heel veel apen. De dierentuin in Korat is desalniettemin echt wel de moeite, een immens domein, heel veel groen, immens veel dino’s (jawel, ook hier dus… DINO’s!), toch redelijk wat dieren (vooral ook veel nepdieren overal) en de dieren hebben heel veel ruimte, geen zielige toestanden hier. Het laatste uurtje voor de middag konden de leerlingen dan nog even zwemmen in het megazwembad van de zoo en vooral dat laatste had heel veel succes. Met het warme weer is zwemmen echt wel zalig, al heb ik mij beperkt tot pootje baden, cola’tje drinken en boekje lezen, ook zalig! En er werd nog een educatief uurtje aangebreid, er stond nog een bezoek op ’t programma aan het fossielenmuseum, wel interessant en dat vonden de leerlingen ook. Bovendien was het museum voor één derde ingepalmd door… dino’s, AGAIN!!!! Blijkt dat ze hier in Thailand redelijk wat skeletten gevonden hebben, vandaar hun fascinatie voor die beesten maar heb het nu toch wel gehad hoor. Heb alvast bedankt voor de volgende schoolreis eind deze week, ’t is naar Bangkok maar wie weet is ’t naar één of ander dinomuseum, mij niet gezien! Al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat het vertrekuur van 1u ’s nachts mij ook niet echt wild maakt, en de schoolbus heb ik ondertussen ook wel gehad. De terugrit naar huis afgelopen donderdag was nogal ruig. Rond 6u ‘s avonds, als het donker begint te worden, begon het ineens ook heel hard te onweren, maar dan echt wel onweren (bleek achteraf een uitloper te zijn van één of andere orkaan die in Taiwan is gepasseerd), en stel je dan maar eens ’t volgende voor: een overvolle bus (meer leerlingen dan stoelen), een deur vooraan en ramen die niet dicht kunnen, een ruitenwisser die letterlijk maar half werkt, een voorruit die continue binnenin aandampt, onverlichte wegen en niet weten of we qua benzine tot in Buached zouden toeraken want geen enkel metertje van het dashboard doet het. Geloof me, heb me al meer op mijn gemak gevoeld! De laatste 2 uur van de rit heb ik dus vooraan bij de chauffeur gezeten, de ramen continue schoongeveegd, met verscherpte blik meegekeken of er toch maar nergens een verdwaalde niet-verlichte brommer of fietser reed en voor ’t eerst kou geleden. Was bijzonder blij om terug en vooral heelhuids in Buached te staan!
Op vrijdag stond er, voor de verandering, nog een lesdag op het programma maar het hoogtepunt van de week was toch de uitstap op zaterdag… naar Bantanclang, the elephant village!!! En dat laatste is echt niet overdreven, meer dan 100 olifanten lopen er rond. Waar ieder huis in een gemiddeld Thais dorp wel een hond heeft lopen, had hier ieder huis wel een olifant staan, SUPER! Er was een show om 11.30u maar voordien gingen we al wat rondzien en voor ik het wist, zat ik op de slurf van een olifant en hup de lucht in, MEGA, echt waar!! En er liepen ook massa’s babyolifantjes, Khai Mook bij ons is belachelijk hiermee vergeleken. Heb een olifantje van 3 maand eten kunnen geven en aaien, allemaal geen probleem hier. En ook hier kwamen we een filmster tegen, Buaban, een megabekende olifant! De Thai leraars die meewaren op trip werden bijzonder wild bij het zien van Buaban. Buaban is bovendien de olifant die meespeelt in ’t filmpje dat gedraaid werd door NBC voor het fund van Rony (fund Isaan, dankzij dit fund zitten wij hier nu vandaag trouwens). De show was ook wel fijn, olifanten die voetbal spelen, olifanten die schilderen, olifanten die dunken, olifanten die op hun voorpoten gaan staan, olifanten die hoelahoepen, olifanten die over mensen heen stappen en bij dat laatste trucje waren Annelies en ik natuurlijk vrijwilliger (zoals je kunt lezen, met goeie afloop)! Ik zou nog uren kunnen vertellen over wat die olifanten allemaal konden, en het tochtje dat we op hun rug hebben gedaan maar de foto’s vertellen echt hoe ’t was, ze zijn schitterend, ik probeer ze zo snel mogelijk door te sturen…
Na nog een stop voor een uitgebreide lunch bij de ouders van één van de leraars, in echt wel een arm dorp, en nog een tussenpauze bij een mini Khmer tempel, werden we afgezet in Ban Naa Cottage waar ook Rony en Fernand (2 collega’s) met hun gezin verbleven. Een fijne tussenpauze om eventjes bij te kunnen kletsen en honderduit te kunnen vertellen over onze avonturen hier. Zijzelf hadden het ook al goed gehad de voorbije weken, heel veel gezien en bezocht. We zijn eens in het dorp gaan wandelen en ook hier, zoooo arm, en ’s avonds genoten van heerlijke Khmer gerechten terwijl we ondertussen ook verblijd werden door Thaise dansen door kindjes uit het dorp. We zijn er één nachtje blijven slapen en zondagochtend zijn we teruggekeerd naar Sanghka bij Annelies, na nog een tussenstop bij een aantal van de adoptiekindjes van Fund Isaan. Die laatste zijn heel pientere leerlingen die uit heel arme gezinnen komen en om hen toch de nodige kansen te geven, krijgen ze dankzij Rony’s fund een soort studiebeurs van zo’n 20EUR per maand waardoor ze hopelijk iets kunnen bereiken. Rony volgt deze studentjes persoonlijk op en bezoekt hen 2 keer per jaar om zeker te zijn dat het geld wel goed terechtkomt. Zelf heb ik al één zo’n adoptiekindje en sinds vandaag heb ik er een tweede “dochter” bij, Ben. Ik geef haar les in Buached en ze is superintelligent, megagemotiveerd, staat iedere dag om 4u op om te studeren en om te oefenen voor haar ingangsexamen voor de universiteit (ze wil dokter worden) en ze hebben het echt wel niet breed. Ik heb ondertussen haar huis gezien, een houten barak, haar ouders zijn boeren maar hebben geen eigen land, noch buffels en dat laatste blijkt een criterium van rijkdom te zijn. Ben heeft dus om 4u deze namiddag dankzij Fund Isaan een laptop gekregen en ze wist niet waar ze ’t had, ze was zo ongelooflijk blij dat ze weende!
Vanavond zijn trouwens ook Fernand, Anne en de kindjes nog langs geweest op school en de leerlingen hebben “We are the World” voor hen gezongen, ze kregen er echt kippevel van en ikke gelukkig dus! Voor hen was ’t echt fijn om wat ik eerder verteld had nu eens in real life te zien en voor de studenten was het ook super, mijn “boss” (toch één ervan) die naar Thailand kwam en dan nog met 3 schatten van blonde kindjes, “one of the happiest days” zoals één van de Engelse leraars hier zei.
Deze week wordt 4,5 dagen lesgeven, het meeste totnogtoe! Deze morgen hebben we in Surin doorgebracht om onze work permit in orde te krijgen, voorlopig zonder succes evenwel, er moeten nòg duizend documenten ingevuld worden en we hadden geen pasfoto’s, lang leve de bureaucratie! De pasfoto’s zijn ondertussen in orde maar was ook een hele bedoening, man man, blijkt dat je hier niet mag lachen op een officiële pasfoto?! En probeer dat laatste maar eens als er aan de andere kant één onnozel staat te doen… Weinig nuttigs gedaan dus deze morgen maar ‘t goeie nieuws is, als alles goed gaat, is onze work permit op 27 augustus klaar . Na onze weinig succesvolle trip naar Surin, hadden we ook nog een vergadering en wat blijkt, we kregen het heuglijke nieuws dat Annelies en ik zaterdag een ganse dag seminarie geven voor 100 leraars over “hoe Engelse les te geven”… En dat weten we dan ook weer goed op voorhand! Trouwens een beetje vreemd dat wij hen dat moeten gaan uitleggen, maar bon, we weten wat doen deze week en naar goeie Deloitte gewoonte gaan we “break out sessies” doen en slides natuurlijk, Thailand here we come! En als alles goed gaat, trakteren we ons nadien op een Thaise massage… Afgelopen weekend al eens goed gemarteld geweest maar ’t smaakt toch naar meer!
Tussen het maken van slides en boekjes door zal ik deze week proberen om jullie op de hoogte te houden van het verdere reilen en zeilen hier en vooral of ik al dan niet geveld ben door de Mexicaanse griep. Jawel, in mijn school zijn de eerste 6 griepgevallen (allemaal in dezelfde klas) vandaag bekend… Wordt spannend!
Groetjes en tot gauw,
Griet
26/08/2009 at 10:02 |
HORRRRRRRRRRRRRR en GRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR………….
Het eerste betekent spicy in Khmer en ‘t tweede is gewoon Vlaams… FRUSTRATIE, al moet ik eerlijk zeggen dat het ergste voorbij is, vandaag ben ik al bijna weer de oude. De laatste dagen heb ik mij gewoon heel erg geërgerd aan een aantal leraars hier op school. De meesten zijn en blijven wel schatjes hoor, mega begaan, toegewijd en ze doen echt hun best maar een aantal andere leraars snappen niet goed, vrees ik, wat wij hier komen doen. Zo is er één leraar bij die al wat ouder is en die lang in Bangkok heeft gewoond en er als ober gewerkt heeft. En hij vindt vooral van zichzelf dat hij supergoed Engels spreekt. Wat erger is, is dat ook de andere leraars en de leerlingen denken dat hij de beste Engelse leraar is hier op school. Toegegeven, hij kent heel veel woorden in ’t Engels maar als je ‘m hoort spreken, man man een behoorlijk slecht accent en hij maakt bovendien ook heel veel grammatica fouten. Anyway, hij denkt dus dat hij hier dè man is, dè coole leraar maar als ik samen met hem les geef, blijkt dus dat hij het toch niet altijd bij ’t rechte eind heeft en dat zien de leerlingen dan dus ook… Hij dus gefrustreerd waardoor hij vervelend begint te doen in mijn lessen met als gevolg, ikke gefrustreerd! Bovendien heb ik hem al een leerling zien schoppen en is hij ook de leraar die de stokslagen uitdeelt als er gestraft moet worden. Dat laatste is hier toegelaten op voorwaarde dat de ouders hun akkoord geven maar ik heb het er toch moeilijk mee en was heel erg geshockeerd toen ik hem verleden week die leerling zag schoppen (dat laatste zal er ook wel toe bijdragen dat ik iets minder tolerant voor hem ben, maar soit)! Soms heb ik de indruk dat een aantal van de leraars het gevoel hebben dat ze iets moeten bewijzen ten opzichte van mij en dan maar leerlingen continue de antwoorden influisteren, om toch maar te tonen dat zijzelf het wel snappen en hun leerlingen dit ook kunnen hoor, yeah right, of ze vertalen alles continue naar het Thais waardoor ik behoorlijk lastig word want vergeet maar dat de leerlingen dan nog naar mij luisteren als ze hun privé tolk in de klas hebben staan. Nu ja, ik overdrijf nu een beetje en ’t is ook niet dat het deze week echt anders is dan andere weken maar ’t was gister en eergister gewoon eventjes genoeg geweest! Bovendien heb ik de laatste nachten niet altijd super geslapen en dat helpt natuurlijk ook niet.
Dat laatste komt doordat ik een beetje ziek aan ’t worden ben, of ’t al ben of het was, geen idee eigenlijk maar het lijkt nu alleszins een beetje gestagneerd. De voorbije dagen heb ik wat last gehad van keelpijn, gesnotter en buikkrampen… de symptomen van – inderdaad – de Mexicaanse griep maar gelukkig heb ik (nog) geen koorts dus ik maak me voorlopig geen zorgen. De Tamiflu ligt sowieso klaar… Op school zijn de klassen wel serieus uitgedund. Een gemiddelde klas heeft hier 50 leerlingen en daar is toch een vijfde van ziek. Ook bij de leraars zijn er een aantal afwezig. Allemaal hoofdpijn, keelpijn en koorts maar als je ze hier mag geloven, ZEKER GEEN Mexicaanse griep! Ik vermoed dat ze nog in de ontkenningsfase zitten, de Mexican flu is hier precies een groot taboe. Als ik deze morgen trouwens vroeg wat al die zieke studenten hadden, kreeg ik direct als antwoord dat ze allemaal flu hadden maar alleszins geen Mexicaanse en daar hebben ze me echt wel een paar keer proberen van overtuigen. Wat er ook van is, er is hier een virus aan ’t rondgaan en de eerste mondmaskers beginnen op te duiken. Ik heb er 3 cadeau gekregen van Annelies. Zij had in haar school een hele zak mondmaskers als welkomstgeschenk gekregen.
En dat het hier een klein dorp is, is gister nog maar eens gebleken. Annelies was gisteravond naar Buached gekomen zodat we ons seminarie van zaterdag (‘Teach the teacher’) konden voorbereiden. En omdat werken met een lege maag moeilijk is, en volgens de Thai gewoon onmogelijk, zijn we eerst naar de markt gegaan om daar noodles te eten (de markt is vlakbij school). En ik had de leerlingen eerder die dag verteld dat ik mij niet super voelde, een pijnlijke keel. En terwijl Annelies en ik dus aan het eten waren aan ons tafeltje, kreeg ik van de lokale apotheker een zakje met pilletjes met pruimensmaak, tegen de keelpijn. En ook van de collega van de man van één van de leraressen op mijn school (volg je nog), kreeg ik 5 dragonfruits, een soort fruit dat erom bekend staat supergezond te zijn en genezend zou werken. Van dat laatste ben ik niet meer zo overtuigd nadat ik 2 weekends geleden tijdens een gezellige brunch bij Annelies kleine witte wormpjes ontdekte in de dragonfruit die ik smakelijk aan ’t opeten was, temeer omdat we die wormpjes maar opmerkten als ik ‘m al half had opgegeten. Ik kijk sindsdien dus twee keer eer ik in iets bijt! Maar vandaag voel ik mij al stukken beter, maagperikelen zijn over, keel blijft nog wat prikken maar wordt niet erger.
Van vermageren komt trouwens voorlopig ook weinig in huis… We hadden grootse plannen en vooral heel veel hoop dat de kilo’s hier zouden wegsmelten maar met al dat lekkers en de tonnen rijst en noedels, ’s morgens, ’s middags en ’s avonds lijkt dat maar niet te lukken. En iedereen blijft maar allerlei zoetigheden en eten kopen voor ons. Zonet kwam hier nog de echtgenoot van één van de leraressen de leraarskamer binnen met alweer 2 chocoladecakes. En zeg vooral niet dat je iets lekker vind of je krijgt er een lading van waar je 3 weken mee verder kan… Als je zegt dat je graag bananen eet, dan krijg je een tros van 15 bananen. Als je een koekje lekker vindt, krijg je er 2 pakken van. En zo gaat dat dus iedere dag, gister nog chocolademuffins gekregen van de zus van één van de leraressen met lekker veel slagroom op, speciaal in Surin gekocht bij de beste bakker uit de streek (zo’n 50km van hier) en dan kan je toch niet anders dan ze proeven en opeten, niet?! Eén van de leraressen kookt ook elke morgen voor mij een portie fried vegetables sinds ze weet dat ik die wel lekker vind en dat veel van het eten in de schoolkantine bijzonder spicy is (lees: niet te eten tenzij je je slokdarm wil verbranden!). Enige probleem is dat mijn potje er één voor vier is en ik kan toch niet alles laten staan, dus ook ’s middags, heel veel eten. Gister op de markt ook nog (voor we overladen werden met al die andere dingen) wafeltjes gekocht, ze zien eruit als vanillewafeltjes bij ons en dus moesten we die ook eens proeven. En dan stond er nog een pannenkoekenkraam en jawel, daar hebben we ons ook aan gezondigd, was trouwens heel lekker met banaan en chocolade. Maar het hoogtepunt van ons bezoekje gisteravond aan de markt was toch wel een foto samen met twee lokale heel erg knappe binken, ze leken zo weggewandeld uit een Levi’s reclame! Afgelopen nacht alvast goed geslapen …
Wat onze fietstocht naar Cambodia betreft, change of plans… Iedere Thai die we hier al spraken over onze trip naar Cambodia verklaarde ons voor gek maar vooral maakten ze ons heel erg bang dat het toch wel behoorlijk gevaarlijk was. Tot verleden week bleven we echter achter onze plannen staan, onder andere nog naar fietsen gekeken in Surin, maar waren we wel bereid tot een compromis. Vooral de grensstreek zou gevaarlijk zijn dus was het voorstel om ons tot over de grens te laten brengen (zo’n 20km van waar ik momenteel verblijf) en eens de grens over verder te fietsen. Maar ook dat werd afgedaan als “crazy” en “dangeroes”. Maar als ik dan vroeg wat er nu precies zo gevaarlijk was, was het antwoord iets in de trend van dronken mannen en zwarte magie en nog meer onduidelijke verklaringen. Bovendien blijkt dat de meesten nog nooit in Cambodia zijn geweest dus bleven we wel wat sceptisch. Maar bon, aangezien echt niemand enthousiast was over onze plannen hebben we ons oor dan maar te luister gelegd bij een aantal expats hier in de buurt en toen ook die ons voor gek verklaarden en echt wel moeite deden om op ons in te praten, moet er toch wel iets van aan zijn… Pnom Penh en Angkor Wat zouden wel veilig zijn omdat het toeristische trekpleisters zijn maar daarbuiten zouden de mensen dermate arm zijn dat ze geen geweld schuwen, temeer omdat geweld tot een kleine 10 jaar geleden nog deel uitmaakte van hun dagelijkse leven. Fietsplannen dus afgevoerd, Cambodiaplannen echter niet! En wat blijkt nu, aangezien de leraars in mijn school ons tweeën niet alleen willen laten reizen naar Cambodia, hebben ze een schoolbus ingelegd die ons volgende week zaterdag tot Siem Reap (oftewel Angkor Wat) brengt, samen met nog 14 leraars, de onderdirectrice en de directeur! Super gewoon, en ze zijn in alle staten want ze gaan op reis!! Velen zijn Thailand nog nooit buiten geweest en hebben niet eens een paspoort. Morgen gaan dus een aantal van de leraars naar Ubon (een grote stad tegen de grens met Laos) om daar een paspoort te halen om mee te kunnen op trip volgende week en dan blijven ze voor ’t weekend in Siem Reap. Geweldig gewoon, vooral ook om hen zo enthousiast te zien!
Morgen nog één dagje lesgeven en dan weer een druk weekend voor de boeg, zaterdag seminarie geven en zondag naar watervallen en een tempel in de buurt, samen met Teacher Kingkong (en hij lijkt er echt wel op!).
Groetjes en tot mails,
Griet
PS: voor wie de verhalen van Annelies wil lezen, dit is haar blog: http://annelies-gheysen.skynetblogs.be/archive-week/2009-32
26/08/2009 at 11:19 |
Zondagavond en alweer een druk maar superfijn weekend achter de rug! Helaas was het ook ons laatste weekend in Thailand… Als alles goed gaat, zitten we volgende zaterdag in Siem Reap in Cambodia waar we nog een extra vijf daagjes aan ons avontuur breien. Het hotel is geboekt, onze planning ligt min of meer vast en zoals ik dus eerder schreef, we worden geëscorteerd door ondertussen 27 leraars van mijn school. En ze zijn echt wel in alle staten voor hun komende uitstap… Voor sommigen is dit hun eerste buitenlandse trip en een aantal van de leraars hebben zelfs geleend om dit tripje te kunnen betalen. De reis ernaartoe zal al een avontuur zijn, ik kijk er alleszins heel erg naar uit… Zaterdagochtend, 6u ’s morgens vertrekt de bus en tegen ’s middags zouden we in Siem Reap moeten zijn!
Maar ons laatste weekend dus (hopelijk niet ons laatste weekend ooit in Thailand!!)…
Vrijdag was nog een drukke dag lesgeven en vooral ook een lastige dag. De elektriciteitskabels op school worden momenteel vervangen en de ganse dag was er dus geen elektriciteit, en dus ook geen computers, geen internet, geen schoolbel maar vooral ook geen windfans en met het warme weer is dat echt bijna niet te houden, de zweetparels liepen van mijn gezicht maar evengoed ook van die van de studenten. Iedereen had het bijzonder warm, niet de meest ideale situatie om les te geven en de studenten alert te houden. Gelukkig werd alles tegen 4u ’s avonds weer aangesloten en kon ik mijn naschoolse Engelse les dan toch nog in iets aangenamer temperaturen geven en kon ik verder het liedje Do, Re, Mi van de Sound of Music aanleren. Verleden week heb ik het verhaal van de Sound of Music in geuren en kleuren uitgelegd en het stukje uit de film via Youtube laten zien. En nadat we ondertussen alle woordjes uit de tekst hebben geleerd en ze ook het liedje al wat onder de knie hebben, heb ik ook het filmpje laten zien van die 200 dansende mensen op dit liedje in het centraal station in Antwerpen, echt heel leuk om zien (je kan ’t filmpje via Youtube bekijken: http://www.youtube.com/watch?v=7EYAUazLI9k) en was dus nog een fijne afsluiter van mijn lesweek.
Na de les stond het schoolbusje mij al op te wachten om mij naar Sangkha school bij Annelies te brengen om ‘s avonds te gaan logeren bij één van haar Engelse leraressen met wie we de dag erna samen seminarie zouden geven over hoe Engelse les te geven (yep, je leest het goed, we zijn ondertussen erkend onderwijspedagoog in Thailand !). Ondertussen was het bijna 6u maar we waren het schooldomein nog maar net buiten gereden of we zagen heel veel leerlingen nog wachten op de bus die blijkbaar vrijdagavond beslist had om niet te rijden. En daar stonden ze dan, een hoop studentjes die echt wel ver wonen, sommigen wel 10km verder, al twee uur lang. Diegenen die nog aan de schoolpoort stonden te wachten, hebben we opgepikt en naar hun dorp gebracht maar er waren er ook al een resem te voet vertrokken en die kwamen we onderweg in groepjes tegen, aan ’t wandelen langs de grote weg met hun kleurrijke vrijdagse uniform aan. Echt wel weer typisch Thailand! Die leerlingen naar hun dorp brengen, was trouwens ook weer erg confronterend… We hebben al heel veel van die armzalige dorpjes gezien met houten barakken, huizen kun je ’t nauwelijks noemen, maar als je nu je eigen leerlingen zo’n barak ziet binnenstappen, wordt het toch weer nog een beetje echter. Ik was het uur nadien maar stilletjes… Gelukkig kan je aan de leerlingen op school niet zien of ze nu arm of rijk zijn, iedereen draagt hetzelfde uniform, niemand mag GSM’s gebruiken op school, geen accessoires toegelaten en iedereen hetzelfde schoolmateriaal, tot de balpennen toe.
Vrijdagavond zouden we dus in Surin gaan logeren bij één van Annelies’ leraressen maar niet voordat we eerst nog gingen shoppen! Night market in Surin en 3 vrouwen samen op stap… heel veel geshopt dus! Elke vrijdag is er blijkbaar in Surin zo’n night market, een soort braderie van bij ons, waar de meest uiteenlopende dingen verkocht worden. En we hebben ons eens goed laten gaan, ik heb een kleedje gekocht, T-shirts, schoenen, wat cadeautjes en ook weer veel eten en drinken… Trouwens een lekkere smoothie gedronken en een brownie cadeau gekregen van Annelies. Een leuke avond dus, vooral aangezien we voor al onze aankopen samen maar een goeie 500 Baht hadden uitgegeven (zo’n 10EUR), zalig! De avond was hiermee helaas nog niet gedaan… Na onze eerdere vergadering verleden week, moesten Annelies en ik ons seminarie van de zaterdag nog verder voorbereiden en onze slides toch nog wat opsmukken, ’t is dus nog laat geworden…
Gisteren stond dus ons seminarie van 9 tot 4u gepland en werden 100 leraars verwacht. Naar Thaise normen is dat dus van 9.20 tot 3.30u geworden en zijn er 50 leraars opgedaagd maar, ’t is goed gegaan en jawel, het was zelfs plezant. Een ganse voormiddag gepalaverd over wat zij vinden, wat wij ervaren hebben, hoe wij ’t hebben aangepakt, nuttige tips, soit, het saaie deel dus. In de namiddag hadden we workshops gepland. In 6 groepjes moesten de leraars één specifieke topic uitwerken, bijvoorbeeld op restaurant gaan, en moesten ze uitleggen hoe ze de woordenschat en grammatica zouden aanleren en uiteindelijk, hoe ze hun studenten aan het spreken zouden krijgen in het Engels. Wij dachten dat dit het moeilijkste deel van het seminarie zou zijn, alle leraars zijn nogal verlegen en zeker als je ze in het Engels aan het woord laat (dat hadden we ook al ’s morgens ervaren), maar dat hadden wij dus eventjes verkeerd ingeschat! Tijdens de laatste sessie van de dag moest elk groepje zijn topic in detail voorstellen en ze gingen er echt wel in op! De zogezegde lessen die ze voorbereid hadden, werden bijzonder levendig naar voor gebracht, zelfs met liedjes! De rollenspellen die ze uitgewerkt hadden, werden ook levensecht uitgebeeld en wat bijzonder was, ze praatten honderduit Engels! Al moest je voor dat laatste soms wel aandachtig luisteren en vooral niet lachen, de pizza met salad die besteld werden op restaurant werden “piss-a en slut”. En het toppunt was toch wel toen één van de leraars, of is het lerares, anyway een obvious ladyboy, door zijn collega lerares voor de ganse zaal gevraagd werd of hij nu “he or she, him or her” was? En toen hij antwoordde dat hij soms een she was, werd hij ineens omgedoopt tot een “shim” en lag de zaal dus plat, wij incluis. En dat dus allemaal in het Engels!! En vooral dat laatste was onze grote missie van de dag, geslaagd dus! Moe maar voldaan (en vooral dat eerste) zijn we gister dan naar Buached teruggekeerd en zijn we vroeg gaan slapen aangezien vandaag alweer een uitstapje geregeld was door één van de leraars op mijn school.
Teacher Kingkong had vandaag een tripje gepland naar twee Khmer castles, zoals ze ze hier noemen, een soort mini tempels van wat je in Angkor Wat (Cambodia) kan zien, en daarna, en dat was echt wel ’t leukste, naar watervallen in de buurt. Die watervallen liggen in een prachtig heuvelachtig natuurgebied op de grens met Cambodia. Het eerste stuk van de weg kan je nog met de auto rijden maar dan is het zo’n drie kwartier stappen door de jungle om uiteindelijk bij een ongerept stukje natuur te komen, prachtig en zalig ontoeristisch, we waren er alleen! Tijdens het eerste stuk van de tocht naar boven, kwamen we nog langs een tempel en heel veel gigantisch grote gouden Buddha’s van waar we een schitterend zicht hadden over de vallei. Een vakantiehuisje hier zou wel niet mis zijn! En dan dus de tocht door de jungle, zalige wandeling, een goeie 3 kilometer schat ik maar lekker fris daar tussen de bomen, genieten dus… tot er plots 2 mannen opdoken met machete en een megamachinegeweer (een HK33 van Duitse makelij bleek nadien), eventjes schrikken dus, ik zag al doembeelden voor me van één of andere rebellengroep die losgeld zou eisen voor die 2 farangs… maar de leraars die meewaren, leken niet te panikeren. Het bleken namelijk de forest guards te zijn maar waarom ze daarvoor zo’n wapen nodig hebben?! Achteraf hoorden we dat er nogal wat Cambodianen illegaal Thailand proberen binnen te komen via de jungle en dat ze daarom die wapens zouden hebben. Toch een beetje akelig… En bij de watervallen aangekomen, stonden er nog twee van die lieverds ons op te wachten. En die laatsten waren bijzonder enthousiast om buitenlanders te zien en vroegen ons om te poseren (was precies de badpakkenspecial, maar wel met kleren aan ), eerst samen met hen op de foto en dan uiteindelijk met die HK33 in onze pollen, was wel stoer hoor maar ook een beetje vies. Anyway, wij hebben genoten en vooral, eindelijk eens wat kleur opgedaan, misschien keren we dan toch iets bruiner terug naar huis! Totnutoe is daar weinig van in huis gekomen, we zitten meestal binnen en de Thai schuwen de zon als de pest. Tussen de schoolgebouwen door zijn de weggetjes zelfs overdekt om toch maar niet in de zon te hoeven lopen. Maar vandaag dus zalig gezond! Ze verklaarden ons gek, zo’n mooi wit vel… zonde om het bruin te laten worden. Maar ze waren wel blij dat wij achteraan in de pick up wilden zodat zij binnenin konden zitten tijdens de ritjes. Voor ons was ‘t genieten daar achteraan, we hadden ons daar met kussens geïnstalleerd zodat we languit konden liggen en zonnen. ’t Was echt een zalig relaxe zondag! We zien er nu vanavond wel een beetje uit als coureurs… Om de Thaise normen wat te respecteren, dragen we altijd T-shirts of pulletjes met korte mouwtjes en als resultaat dat we nu precies witte mouwtjes hebben op onze mooi gebruinde armen .
Groetjes en tot gauw,
Griet
By the way, ben weer springlevend!
29/08/2009 at 16:18 |
Yep, je leest het goed… één enkel dagje nog! En om maar met een cliché te beginnen… de tijd vliegt toch hé! ’t Voelt hier ondertussen zalig vertrouwd maar tegelijk lijkt het alsof we hier nog maar een paar dagen geleden aankwamen. En ik heb deze week bewust niet teveel willen stilstaan bij het feit dat dit dè laatste week is van ons avontuur, althans in Thailand, maar vanavond viel het toch wel niet meer te ontkennen… de laatste naschoolse Engelse les (en jawel, ’t prikte een beetje in de ogen), de laatste keer achter in de pick up, de laatste keer mijn uniform klaarleggen voor mijn laatste schooldag morgen, en morgen zal het nog veel meer van dat zijn… de laatste keer morgenvroeg mijn zegje doen in de micro, de laatste keer naar de kantine, de laatste les geven, de laatste keer naar de markt, …
De afgelopen week heb ik zoals de voorbije weken elke dag mijn uurtjes Engelse les gegeven en de leerlingen vinden ’t nog altijd leuk (of dat denk ik toch) maar ze weten ondertussen dat het er bij mij serieus aan toe gaat. Wie achteraan gaat zitten, wordt er sowieso uitgepikt om te antwoorden, wie zit te tetteren, mag als eerste aan ’t woord, wie huiswerk zit te kopiëren, mag alles mooi in de lerarenkamer gaan leggen, en briefjes onderschep ik als geeneen, gelukkig voor hen zijn die laatste meestal in ’t Thai dus ook al zou het nog over mij gaan, dan nog kan ik er niks uit opmaken… Behalve één briefje dat ik begin deze week onderschepte, ’t was in de vorm van een hartje (mooi origami geplooid) en er stond “love” op, één van de jongens van ’t derde jaar is verliefd op eentje van ’t tweede jaar. Megaschattig maar helaas, ik moest onverbiddelijk zijn, afpakken dus. ‘k Heb het hem wel teruggegeven na de les en gezegd dat hij zo’n briefjes in zijn vrije tijd moest schrijven… Gaf ik in België les dan was ik waarschijnlijk “die vieze van ’t school” of ik was al omgedoopt tot “Hitler”, zoals wij er vroeger in het middelbaar één hadden rondlopen. Mare, toegegeven, ik vind het wel leuk om de strenge juf te zijn . Morgen dus nog 4 van die prettige lesuren te gaan…
Deze week ben ik ook langs geweest bij Ben thuis, mijn ‘adoptiedochter’, althans wat studies betreft. En ondanks dat het een pover huis is waar ze woont, werd ik er toch een beetje vrolijk van en denk ik dat ik mij geen betere dochter had kunnen wensen… Alles was er zo ongelooflijk netjes! Bens boeken zijn netjes op de grond tussen plankjes geordend (van groot naar klein, jawel!), de versieringen hangen mooi symmetrisch, en tot de aarde onder hun ‘paalhuis’ toe was geveegd, ’t voelde een beetje als thuiskomen… En ondanks dat de leerlingen in de afgelegen gebieden en dan vooral in regio Isaan een pak minder kansen krijgen als het op studeren en dan vooral verder studeren aankomt, geloof ik er echt in dat het goed komt met haar en dat ze er iets zal van maken. Ik kijk er alleszins naar uit om te zien hoe het verder met haar gaat.
En deze week is mij ook nog een heel fijn afscheidsfeestje te beurt gevallen, met karaoke! Dat laatste was alweer geleden van in China en ik was vergeten hoe plezant ik dat ook alweer vond. Stembanden dus gesmeerd want als afscheid werd verwacht dat ik toch met iedere leraar een duet zou zingen! Veel gekweel gehoord, maar de ambiance zat er goed in en zeker toen er ook nog gedanst werd.
En vanavond, na mijn laatste naschoolse Engelse les, ook nog naar Sangkha night market geweest. Een heel grote braderiemarkt (Surin’s night market valt in ’t niets daarbij) met massa’s eetkraampjes, heel veel kleren (zelfs 2de hands) en jawel maar helaas, ook schoenen. Heb mij dus alweer laten gaan en nog een paar schoenen gekocht voor de Sarmaprijs van 49Baht (ongeveer 1EUR). En op de terugweg naar Buached, zoals ik al schreef, de laatste keer achter in de pick up en ook dat was weer genieten. Alles heel donker, nauwelijks verlichte wegen, een heldere maan en een prachtige sterrenhemel!
Mijn laatste naschoolse Engelse les was trouwens ook wel zalig. Ik had mijn studentjes eerder deze de week gezegd dat tijdens die laatste les de rollen werden omgekeerd, de leerlingen werden leraars en ik werd student en ik wou zien wat ze nu de laatste weken geleerd hadden, alles kon en mocht, als het maar in het Engels was. En ze begonnen de les met zingen, allemaal gingen ze vooraan staan en werden de twee liedjes die ze geleerd hadden de afgelopen weken uit volle borst gezongen en daarna kreeg ik een avondje les in het Engels met op de agenda: wiskunde, Thaise zinnetjes, Thaise traditionele dans en een Thais rijmpje geleerd! En telkens werd ik beloond met een overdreven “very good”. De Thaise zinnetjes die ze me geleerd hebben (o.a. I love you en How are you?), probeer ik te onthouden om morgenochtend nog eens te scoren als ik hen toespreek!
Morgenavond komt Annelies naar Buached… Valies maken, een laatste nachtje in mijn Thaise villa en dan overmorgen richting Cambodia. Zal ook wel fijn worden, wat meer relax… We gaan vooral veel genieten, lezen, zwemmen en we gaan in en rond Siem Reap veel fietsen. Er staat ook een dagje weeshuis op het programma. De weeshuizen zitten daar nogal vol (er kan niet meer geadopteerd worden uit Cambodia omdat het niet zo koosjer zou verlopen) en alle hulp is blijkbaar welkom. We mogen wel niet langer dan één dagje helpen, anders raken de kindje te gehecht en is het voor hen te triest. We logeren in Siem Reap trouwens echt wel in een zalig hotelletje! Was er vorig jaar al geweest, heel mooi, in het centrum gelegen en echt wel goedkoop. Voor de liefhebbers, dit is de link: http://www.goldenbanana.info, een aanrader!!
Heel veel groetjes vanuit Buached en de volgende update zal vanuit Cambodia zijn!
Tot mails,
Griet