Below you will find the stories of our volunteers at Saekeaw School
Like this:
Be the first to like this post.
This entry was posted on 29/07/2009 at 04:53 and is filed under Schools. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
10/10/2009 at 15:53 |
Fund Isaan received following report from Hans on September 10, 2009. Hans is our first volunteer at Saekeaw School:
“Hello folks,
Ongelooflijk dat er al 2 weken voorbij zijn en tegelijkertijd ongelooflijk dat er nog maar 2 weken voorbij zijn. De tijd vliegt voorbij, maar anderzijds lijkt het ook alsof ik hier al even ben: ik voel me al volledig opgenomen in de gemeenschap (en dit ondanks de taalbarrière met de meesten hier). Thailand is werkelijk zo’n makkelijk land om te integreren. Mensen zijn oprecht open en gastvrij.
Vorige week woensdag heb ik voor het eerst lesgegeven aan de laatstejaars (17-18 jaar). De lerares zei me vooraf dat ze zaten te popelen om les van me te kunnen krijgen en daar was geen woord van gelogen! De vragen vlogen me om de oren! Het voorspelbare: “you haaav girlfren? (nvdr: heb je een vriendin) passeerde uiteraard ook de revue. Maar da’s allemaal ok: ik hoop dat ik deze interesse in de farang op school kan gebruiken om hun interesse in het Engels aan te wakkeren. Naast een introductie van mezelf, heb ik voor deze groep ook een introductie over België gegeven en via het voorbeeld van onze twee landstalen een brugje gemaakt naar dé business language bij uitstek en dus wereldwijd gebruikt: het Engels natuurlijk! En naast business, waar is het Engels nog belangrijk? Het internet! En waar nog: universitaire studies! En hierop voortbordurend heb ik ze al meteen huiswerk gegeven: in groepjes van 4 moeten ze over een bepaald onderwerp een internet research uitvoeren en daar volgende week een korte presentatie over geven, uiteraard in het Engels. De onderliggende reden van deze opdracht is eigenlijk simpel: de kracht en het gemak van internet doen inzien en tegelijk het belang van het Engels daarin.
Ik mag het eigenlijk niet toegeven, maar ik heb een lievelingsklas (is dat even fout als een lievelingskind hebben? ): M5/1. En de reden daarvoor is eigenlijk even fout: ik ben hun lievelingsleraar. Wat ook wel meespeelt is dat het een volledige openluchtklas is, gewoon onder een afdak. Als het regent schuiven ze gewoon wat dichter naar het midden
. Gezellig! Tegen hun gewone leraar Engels (Palida) zeggen ze in het Thai dat ze veel liever les krijgen van mij dan van haar (ocharme dat braaf mens). Onlangs zijn ze me zelfs, toen ik een springuur had en Palida alleen voor de klas stond, komen halen om les te geven! Tsja, dan ben je natuurlijk wel gecharmeerd. Maar ik weet evengoed dat dit het effect is van ‘something new’ in hun leven en niet zozeer door mijn uitzonderlijke didactische gaven. En gelukkig neemt Palida het niet persoonlijk op: eender welke manier om ze geïnteresseerd te krijgen is goed.
Op donderdag een sterk staaltje van de Thaise onderwijscultuur meegemaakt: de directeur ontbood me, in het midden van een les, naar zijn kantoor. Bleek dat er een welgestelde zakenvriend van hem op bezoek was die me wou ontmoeten. Uit dank en respect voor wat ik daar deed, wou deze man me die dag mee uit eten nemen en een uitstap maken. DUS: uit dank omdat ik les kwam geven, moest ik die dag mijn lessen afbreken! Na een korte navraag bij mijn collega teachers bleek dat weigeren uitermate ongepast was…dus Palida en ik mee met dit hele gevolg. Zes uur les, zomaar geschrapt. De uitstap zelf was meer dan de moeite, maar het voelde toch wat dubbel aan. We zijn naar 1 van de mooiste restaurants in de regio geweest, bestaande uit verschillende hutjes op palen, die zich een halve meter boven het water bevonden. Supermooi uitzicht over het met lotusbloemen bedekte meertje.
Op vrijdag en zaterdag waren Palida en ik gevraagd voor een English camp op een school in Sangkha: Communicative English Camp for Youth (ze konden dat natuurlijk niet gewoon English Camp noemen
). Deze school heeft wellicht nog meer nood aan vrijwilligers dan degene waar ik zit: van de 6 leraren Engels is er maar 1 die echt in het Engels kan communiceren. Op zon’ Camp worden eigenlijk vooral veel liedjes en dansjes aangeleerd, wat wel fun is, maar ik betwijfel de educatieve waarde hiervan. 1 ding staat wel vast: Thai schamen zich niet om hun zangkunsten (zo bleek niet alleen overdag – s’avonds nog naar een restaurant met karaoke geweest met enkele leraren…).
Op zondag was ik in Surin, een stad zo groot als euh … Tienen, uitgenodigd bij vrienden van Palida om Belgisch te koken. Verse frietjes dus! Of wat dacht je? Was wel niet makkelijk om een wok als frietketel te gebruiken, maar kom, ze vonden het toch lekker (of dat zeiden ze toch
). Volgende keer pannenkoeken met chocoladesaus. Ik verbleef dat weekend op hotel (15 euro / nacht -> eigenlijk al duur voor deze regio), en om eerlijk te zijn: soms kan zoiets simpel als brood ’s morgens toch wel eens smaken 
.
10/10/2009 at 15:58 |
Fund Isaan received following follow up report from Hans, our volunteer at Saekeaw School on September 21, 2009:
“Hello everybody,
Eindelijk terug wat tijd gevonden voor wat updates! T’is een extra lange, want we zijn weer 2 weken verder.
De school is in verschillende opzichten ongelooflijk. Er is zo ontzettend veel verborgen energie bij de leerlingen, het komt er op aan die op een juiste manier te kanaliseren. Ik pak de lessen dan ook steeds zo praktisch mogelijk aan, je voelt dat de leerlingen gewoon te veel energie hebben en daar weinig richting aan kunnen geven. Veel role-play dus in mijn lessen, of uitbeelden van woordenschat die ze net geleerd hebben. Voor de jongste klassen kan je eigenlijk niet anders. Leren zonder dat ze het gevoel hebben dat ze leren. Ze zin doen krijgen in Engels, ipv dat het een abstracte vreemde taal blijft. Maar zelfs bij de oudere leerlingen komt er toch nog veel gebarentaal en toegegeven soms wat vertaling van de Thaise leraar aan te pas.
Om je een voorbeeld te geven: in het 5de jaar hebben we dus echt winkeltje gespeeld (weliswaar met speelgoedboodschappen). Eerst de woordenschat en grammatica herhaald die je nodig kan hebben in een winkel en ze dan opgedeeld in buyers en sellors. De buyers moesten in groepjes van 3 een boodschappenlijstje maken, de sellors moesten de prijzen van hun producten bepalen. En dan winkeltje spelen: de meeste leerlingen hebben nog bijlange niet het niveau om zonder spiekbriefje winkeltje te spelen, dus de meesten lazen hun voorbereide zinnetjes gewoon af.
Maar ook op een ander gebied is de school ongelooflijk: het algemene management. De directeur blijkt eigenlijk vooral een zakenman te zijn en is bijgevolg amper 1 dag per week aanwezig op school. En al is het een kleine school, zoiets laat zich voelen in de hele organisatie. Bovendien heeft deze directeur de gewoonte naar believen lessen te schrappen voor andere activiteiten, met of zonder de leerlingen (of extra lessen in te lassen in het weekend). En zo heeft hij me vorige week mee naar een danswedstrijd genomen waar de school aan meedeed. Ik had geen keuze, t was van moeten. T was wel su-per-mooi. Je ziet zo’n traditionele dansen misschien wel eens op tv, maar als je het in t echt ziet is dat dus echt wel indrukwekkend. Ze hadden de vorige wedstrijd gewonnen en waren nu doorgestoten naar de volgende ronde, op interprovinciaal niveau. En ik weet niet of het aan mijn aanwezigheid lag, maar we hebben deze wedstrijd dus ook gewonnen! En in alle objectiviteit: we waren ook echt wel dik beter dan die andere scholen! De groep wordt geleid door een ladyboy-teacher T grappige is dat de leerlingen die hieraan meededen gewoon tijdens de lesuren hiervoor oefenden: zo’n 20 leerlingen hebben dus gedurende twee weken ongeveer 50% van hun lessen gemist!
Trouwens, wat betreft ladyboys: daar wordt hier heel normaal over gedaan, zelfs op zeer jonge leeftijd. In elke klas zitten wel 1 à 2 ladyboys: zeer verwijfde jongetjes die voornamelijk met meisjes omgaan. En iedereen beschouwt dat als de normaalste zaak van de wereld. Eigenlijk wordt over uiterlijk in het algemeen zeer open gedaan: als de les over dieren gaat en we komen bij het woord “elephant”, wordt spontaan naar het dikste kind van de klas gewezen! En dus niet in een pestsfeer: gewoon, dat kind is dik, dus ze lijkt op een “elephant”!
Ik had de zesde-jaars twee weken geleden een internetopdracht gegeven waarbij ze in groepjes van 4 een presentatie in het Engels moesten komen brengen over hun gekozen onderwerp (Belgium, Brussels, European Union of Deloitte). Ze mochten me ten allen tijde om hulp vragen als ze me in de computerklas (of elders op school) tegenkwamen. In het zesde jaar komt de gap die er is tussen de ‘zwaksten’ en meest gemotiveerden het meeste tot uiting. 1 groepje presteerde het zelfs om in hun voorbereiding met een Zweedse of Deens tekst af te komen, niet doorhebbende dat dit geen Engels is! Ze dachten waarschijnlijk omdat het in een westers geschrift was opgesteld, dat het wel om een Engelse tekst moest gaan. Nog anderen probeerden Thaise tekst letterlijk te vertalen naar het Engels, waarschijnlijk met behulp van een vertaalprogramma: zo werd wat ‘Dutch’ moest zijn in hun tekst ‘Industrial Engineering’ en de zinsbouw was al helemaal krom natuurlijk: “In Belgium, 3 languages official speak: French, Industrial Engineering and German…”. Maar van de motivatie van verschillende leerlingen was ik wel aangenaam verrast, omdat de algemene teneur in deze school over huiswerk en opdrachten er één is van: “we zien wel of ze hun huiswerk doen, en als ze het niet doen, tant pis”. Ik had eigenlijk de indruk dat als je deze leerlingen wat richting geeft en ze bijstaat in hun werk, je ze net enorm kunt motiveren.
Ook de 5-de jaars had ik een internetopdracht gegeven, weliswaar wat beperkter van omvang: ze moesten eerst hun favoriete reisbestemming kiezen en dan hierover een aantal gegevens van het internet plukken (bevolkingsaantal, hoofdstad, gesproken taal, continent en toeristische bezienswaardigheden).
Wat wel leuk is, de leerlingen proberen zo soms tussen de lessen door al wat contact te maken, steeds zeer giechelachtig en meestal komen ze niet verder dan “hello, how are you?”. Als ik ze zelf benader met zeer simpele zinnetjes zoals “how old are you?” of “Is that your sister?”, komen we er pas uit na aanwending van heel wat geïmproviseerde gebarentaal. Ik ga trouwens nu mijn laatste volle week lesgeven in; volgende week zijn er examens maar de schooldirecteur moet nog beslissen wanneer die juist vallen. We weten dus pas in de loop van deze week wanneer de laatste lesdag zal zijn!
Naast de gewone lessen leidt ik ook een English club. Dit zijn extra lestijden Engels voor de leerlingen die zich hiervoor hebben opgegeven. De bedoeling is om de leerlingen hier zoveel mogelijk bloot te stellen aan het Engels (dmv film, artikels, liedjes enz..). In Thailand wordt men nauwelijks aan het Engels blootgesteld: alle films zijn gedubd en Engelstalige artiesten zijn nauwelijks populair (behalve een handvol artiesten van het kaliber Michael Jackson, The Beatles…). We zijn dus gespreid over drie lessen aan de film Shrek begonnen: in elke les zien we een stuk van de film in het Engels uiteraard, daarna krijgen ze van mij een samenvatting en wat vragen.
Bij mijn gastfamilie is alles nog steeds dik in orde. De ouders staan zo ergens tussen 3 en 4u op om wat te farmen en te huishouden, de kinderen rond 5u en ik zo rond 6u. En dan nog is dat eigenlijk te vroeg want ze laten me niks doen in het huishouden! Ik douche me en hang dan een beetje rond tot aan het ontbijt. Maar ik sta toch zo vroeg op om niet helemaal uit de toon te vallen. En de twee kinderen zijn me onderhand ook al gewoon, ze blijven me sinds kort al niet meer heel de tijd aanstaren tijdens het eten
Vorig weekend heb ik nogmaals in Surin doorgebracht, en het was weer vooral een kookweekend. Van Belgische zijde stonden er pannenkoeken met chocoladesaus op het menu (met dank aan de website van SOS Piet)!
. Hou me tegen als ik in België spontaan handtekeningen begin uit te delen en zoals prinses Mathilde sta te zwaaien 
.”
Uitstapjes zijn trouwens steeds een hele belevenis, al is het maar omdat er in deze streek niet veel toeristen komen. Eens ik me uit het dorp waar ik verblijf begeef, wordt ik aangestaard, aangeklampt, wordt er “hello” / “how are you?” / “farang”/ “i love you!” / … naar me geroepen. In sommige winkels krijg ik van de verkoopster een briefje met een telefoonnummer op in mijn handen gestopt (hetgeen ik voor alle duidelijkheid vriendelijk weiger). En één keer vroeg een vrouw me om op de foto met haar te gaan. Ik weet dus onderhand hoe een BV zich voelt
10/10/2009 at 18:13 |
After six weeks in Thailand and just before he left the country Hans sent us this message on October 3, 2009:
In 1 woord: onvergetelijk! Ik ben enorm dankbaar om deze prachtervaring te mogen meemaken. Ik meen het als ik zeg dat ik zeer graag langer zou willen blijven, enerzijds omdat deze cultuur en bevolking me echt liggen, maar anderzijds (en vooral) omdat 6 weken gewoonweg te kort is (ik heb zelfs al zitten zoeken op internet voor een TEFL teacher cursus!). Ik ga mijn opvolgster zo goed als mogelijk briefen zodat zij niet vanaf nul moet beginnen, maar kan verder bouwen op – de kleine – stapjes die we gezet hebben in deze school. Ik ben dan ook blij om te horen dat Florina voor langere tijd kan blijven en hoop dat ze hier en daar haar learnings kan sharen met de leraren en volunteers van de Saikaew school.
Einde vorige week heeft de schooldirecteur beslist dat er deze week maandag t.e.m. woensdag examens waren en dat de school vanaf donderdag gesloten was. Ik heb van die plots beschikbare tijd gebruik gemaakt om te werken aan mijn eindrapport en een questionnaire die ik onder de 5de en 6de jaars heb gehouden. Ik zit sinds gisteren in Bangkok met Palida en een aantal van haar kennissen/familieleden in afwachting van mijn terugvlucht maandag avond.
Uit mijn ontmoeting met Florina en uit het verslag van Griet heb ik al kunnen vaststellen dat de Saikaew school niet zozeer een probleem heeft met het niveau van Engels van de leraren – dat heb je zelf ook kunnen vaststellen – maar eigenlijk eerder een school management / organisatorisch probleem heeft. Eens mijn verslag volledig gefinaliseerd is en ik terug in België ben moeten we eens bekijken wat we op dat gebied kunnen doen voor de Saikaew school.
En moest de boodschap nog niet tussen de lijnen duidelijk zijn: ik stel me bij deze graag ter beschikking voor een volgende assignment.