Below you will find the stories of our volunteers at Sangka School
Like this:
Be the first to like this post.
This entry was posted on 29/07/2009 at 04:52 and is filed under Schools. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
29/08/2009 at 12:14 |
De eerste dagen in de Shangkha School van Annelies Gheysen
Sawadee-kaaaa!
Net een computer gekregen van een medeleerkracht (helaas qwerty – en geen internetvebinding vanuit mijn kamertje), zojuist enkele beesten doodgemept, eindelijk bekomen van de alweer overheerlijke maar spicy maaltijd en met het gekwaak van de kikkers op de achtergrond, vlieg ik erin om jullie een eerste verslagje van mijn trip in Thailand te bezorgen.
Van zodra we aankwamen in de luchthaven van Bangkok, voelden we ons thuis. We werden opgewacht door een heus ontvangstcomite bestaande uit Rony, leraren en leerlingen van de uitverkoren scholen. Samen met de volledige delegatie (behalve Rony dan) namen we plaats in het ‘Sangkha School busje’ voor een lange rit van Bangkok naar de Surin provincie. Doordat we onderweg aan ongeveer elk benzinestation halt hielden (telkens dezelfde benzinepompen, een seven eleven shop en vuile toiletten) en ook een keer om een heerlijk avondmaal te verorberen, begonnen we bijna te geloven dat we in lussen reden.
Uiteindelijk kwamen we na een rit van 8-9 uur aan bij onze eerste bestemming: het gastgezin waar Griet de volgende weken zou vertoeven. Een kwartiertje later bereikten we de ‘guesthouse’ van de Sangkha School, een vervallen huisje in de bossen aan de rand van het schooldomein. Alweer stond een ontvangstcomite klaar, dit keer weliswaar iets beperkter: mijn roommate Motoko, een Japanse vrijwilligster (voor 2 jaar) en een studentje. Op het eerste zicht zag mijn nieuwe stulpje er in orde uit… maar toen was het nog donker. De voortuin bestaat uit lang gras, waarin kippen lopen tussen het afval. De benedenverdieping bestaat uit een entreehal, een keuken (een frigo, een wasbak en een wasmachine) en een badkamer (een vuil kot bewoond door een arsenal beesten – douchen vergt een hele voorbereiding waarbij ik met de beestjes strijd voor privacy). De trap naar boven leidt naar twee slaapkamers (een bed, een bureau en een kast) waar we voortdurend bezoek krijgen van massa’s muggen, lizards en tientallen gigantische meikevers. Niet echt een vijfsterren hotel dus – al mag ik niet klagen want Motoko leeft hier al 9 maanden en had voor mijn aankomst geen bureau, kast en wasmachine…
De eerste nacht sliep ik al bij al nog goed (en dat terwijl ik bijna de volledige vlucht en de halve busrit had geslapen). De volgende morgen werd ik om 8h op het appel verwacht. Tegen 8h05 had ik er al zo,n kleine 1500 ‘Sawadee-ka’s’ op zitten (de Thaise begroeting), de andere 1000 leerlingen staarden me gewoon met open mond aan. Na de halfuur durende dagelijkse begroeting van de Thaise vlag en de daarmee gepaarde ceremonie had ik de eer de volledige school toe te spreken en ontving ik een prachtig boeket bloemen. Wel overdonderend als je totaal onvoorbereid plots voor 2500 Thai mensjes met een zwart kopje haar en gehuld in uniform staat met een micro in je hand. Sommigen droegen een wit hemdje met een donkerblauwe short / rok, anderen een zwarte trainingsbroek met een geel / groen gestreepte polo. Op woensdag dragen vele leerlingen hun scoutuniform. De dresscode van de leraars is elke dag anders: op maandag dragen leraars hun officieel uniform, dinsdag is roze dag (ter ere van Thaise koningin), donderdag is gele dag (ter ere van koning) en vrijdag is Thai silk dag.
Na mijn speech en een korte rondleiding mocht ik er meteen invliegen. Het werd al snel duidelijk dat er werk aan de winkel is, maar daarover later meer. ‘s Middags was ik de centrale gast op een welkomstdiner waar alle leerkrachten Engels aanwezig waren. Alweer lekker local Thai food. Dat het welkomstdiner grotendeels overlapte met de lessen, werd hier als normaal beschouwd. Toen ik vroeg wie er dan voor de leerlingen zorgde, viel iedereen uit te lucht. Al weet ik niet zeker of ze mijn vraag wel begrepen hebben…
Het niveau van hun Engelse taalkennis is dan ook simpelweg erbarmelijk… Een conversatie van drie opeenvolgende correcte zinnen met een Thaise leerkracht Engels is mij tot op vandaag nog steeds niet gelukt. Gelukkig is er een Engelsman (getrouwd met een Thaise) die de leerlingen wel iets kan bijbrengen. Mijn leerlingen bestaan deze week uitsluitend uit M6 leerlingen (6e middelbaar). Een keer heb ik een halfuurtje les gegeven aan M1 leerlingen (1e middelbaar) en daaruit kon ik afleiden dat het niveauverschil tussen M1 en M6 zo goed als nihil was… althans wat het spreken betreft. De leerlingen beheersen -relatief- goed (of althans niet hopeloos slecht) de Engelse woordenschat, maar effectief Engels spreken en tekstjes schrijven maakt helaas geen deel uit van het leerplan. Hun uitspraak kan soms zelfs lachwekkend worden: ‘we lie to washing tv’. Probeer er maar iets van te maken…
Het wordt dus een hele uitdaging om mijn objectief te behalen… Want hoe leer je 18jarigen iets doodsimpel, zonder dat het kinderachtig wordt en zonder dat je hun eigen taal beheerst. Bovendien heb ik de indruk dat Pi An, de lerares die ik deze week begeleid, totaal geen leerplan opgesteld heeft. Het enige wat ze mij kon bezorgen, is 5 verschillende handboeken gericht op het 6e middelbaar maar hoog boven het niveau van de Shangkha School. Wat ze de vorige weken aangeleerd heeft, weet ze niet meer want dan werden de lessen stilgelegd om aan het Dreamschool project te werken (een certificaat uitgereikt door de Thaise overheid waardoor scholen meer fondsen krijgen). En dan te bedenken dat het mijn taak is om de leraars te ‘begeleiden’ en niet om hun job over te nemen…
Daarnaast heerst er totaal geen discipline in de klas. Leraars vinden het duidelijk niet nodig de kinderen te begeleiden. Als ze zelf iets moeten voorbereiden, gebruiken ze hiervoor al snel google translate. Babbelen, heen en weer lopen tijdens de les en zelfs 30 minuten te laat komen (de lessen duren 40 minuten) wordt helemaal niet bestraft. Maar tegelijkertijd is er zichtbaar enorm veel respect ten opzichte van leraars.
Wat mij ook meteen opviel is het aantal ‘ladyboys’ in de klas. Per klas van 30 a 40 leerlingen zijn er zeker 4 van het ‘3e geslacht’. Je kan ze herkennen aan een kort kopje haar met een bloem erin, een wit gezicht, valse lange wimpers. lipgloss, gouden en zilveren handtassen, en zelfs een bh! Ook hun gedrag is hilarisch: overdreven schudden met hun kont tijdens het lopen, een pishandje, de voortdurende kreet ‘oooooh’ of ‘waaaaaaa’ met hun piepstemmetje. Mijn collega’s bevestigden mij net nog dat deze ‘jongens’ wellicht zullen eindigen in Pataya – als vrouw?
Drie dagen ter plekke en ik heb alweer een hele epistel geschreven. Het belooft een spannend avontuur te worden…
Groetjes,
Annelies
29/08/2009 at 12:16 |
Annelies 1e weekend in Sangkha
Oef, EINDELIJK kom ik ertoe jullie over afgelopen weekend te vertellen!
Zoals ik al zei, bleef Griet dit weekend logeren in mijn huisje, de guesthouse van de Sankgha School. Toen we er vrijdagavond na de helse busrit aankwamen, wachtten mij twee leuke verrassingen: 1. een mooie rood met blauwe fiets (helaas eerder het formaat voor achtjarigen) en 2. mijn stulpje was ‘gekuist’ (muggen aan het badkamerplafond weg, ik kon zelfs de kleur van het plafond zien)! Griet was meteen weg van mijn chaletje en waande zich in de Ardennen, maar ‘s nachts haalde ze toch voor het eerst haar muskietennet boven J.
Zaterdagmorgen deden we alles op ‘t gemak. De vorige dag had Mrs Kay, een English teacher vanop de Buached School, ons verteld dat ze elke zaterdag de leerlingensoldaten van 14 scholen in de buurt traint op het Sankgha School domein. Dus besloten we zaterdagvoormiddag om er eens een kijkje te nemen. In tegenstelling tot wat we op de Thaise scholen gewoon waren, heerste er hier wel discipline: honderden leerlingen in soldatenuniform luisterden geconcentreerd naar een of andere hooggeplaatste militair. Na zijn speech moesten we bij hem op audientie en werden er foto’s genomen. Aan de bewonderende blikken en officiele attitudes merkten we al dat dit niet zomaar een derderangssoldaatje was… Uit het gesprek bleek zelfs dat hij al bij de EC en NATO in Belgie was geweest. Meer nog, hij bleek de head of the royal guard te zijn!
De voorbije weken is Sankgha School in de ban van het ‘Dreamschool’ project. Dit is een project waarbij de Thaise overheid scholen evalueert en hen al dan niet tot Dreamschool benoemt, wat zich ondermeer reflecteert in hogere subsidies. Tot op vandaag zijn er een 60tal Dreamscholen, waaronder de Buached school (het verschil is merkbaar: verzorgder, hoger niveau, meer discipline, betere organisatie etc.). Het evaluatiecomite wordt verwacht in de eerstkomende maanden (niet nader gespecifieerd) en daarom wil de school in de hoogste staat van paraatheid zijn. Gevolg: diverse projecten werden opgestart (Engels rollenspel, muziek, Sushi maken, …), lessen zijn ingekort van 50 naar 40 minuten zodat leerlingen elke dag van 14h tot 16h kunnen werken aan de voorbereidingen, de tuin wordt opgefleurd, etc.
Zaterdagmiddag, na de lunch met enkele leraars, de vicedirecteur van Shangkha School en de directrice van een andere school in de buurt (die ons meteen een dag wou opeisen voor haar school), sloten we eventjes aan bij een groepje M6 studenten, die bloemen maakten en tekeningen inkleurden voor het Dreamschoolproject. Onder hen ladyboy Pink die echt zijn (haar?) best deed Engels te spreken. Toen ik hem vroeg te poseren (wat hij met veel plezier deed), vroeg hij me of er in Belgie ook jongens waren die zich als meisjes verkleden. Blijkbaar is er dan toch het besef dat ladyboys niet zo normaal zijn… Alweer een staaltje ‘typisch Thais’: de ene dag zagen we 12jarigen op de bus als hitsige MTV-sterren obsceen dansen, de andere dag concentreren 18jarige ‘travestieten’ zich om binnen de lijntjes van Winnieh The Pooh te kleuren…
Na dit intermezzo fietsten we op onze minifiets richting Sangkha Market (kont op het neerzakkend zadel, knieen in de nek en ready to go!). In tegenstelling tot Buached is Sankgha een ‘stad’, met een centrum vol marktkraampjes en winkeltjes. Er is zelfs een 7 eleven! Aan elk kraampje inspecteerden we het aanbod, we proefden enkele Thaise specialiteiten en sloegen een enorme voedselvoorraad in (voorgerecht, hoofdgerecht, dessert). Ons plan om een driegangenmenu klaar te maken, lieten we uiteindelijk varen. Met de kletterende regen op de achtergrond smulden we op het balkon van een creatie van meesterchef Griet (Vlaamse kost: patatjes, bloemkool en kippengehakt met champignons), waarna we nog een filmpje bekeken.
Zondagmorgen startten we de dag met een uitgebreid ontbijt: rijstkoeken, dragon fruit, ramboetins, mangosteen, bananen en chocomelk. Maar de brunch werd al snel verstoord door een klein, wit wormpje die over de tafel kronkelde. Toen we zijn vriendjes op de dragonfruit van Griet zagen, besloten we maar het ontbijt over te slaan en ons klaar te maken voor onze uitstap naar Surin (een stad op 49 km van Sankgha). Door ons bezoekje aan het studentenleger hadden we het in onze kop gehaald een legeruniform aan te schaffen om de volgende zaterdag mee te trainen… Op naar Surin dus! We hadden wijselijk niemand onze plannen verteld, zodat voor een keer niet alles voor ons geregeld zou worden… Maar we waren het huis nog niet uit, of de vicedirecteur merkte ons op en stond erop ons te laten brengen tot aan de bushalte, waar we meteen al een bekende tegenkwamen: Mrs Surin, een lerares op de Buached School. Na de busrit (in een bus met airco terwijl we eigenlijk een kleurrijke open bus wilden nemen) vroegen we enkele Thai de weg naar de legerwinkel. Na een hele uitleg met handen en voeten hadden ze het begrepen: aaah, army, shop, army, shop. Tenminste, we dachten dat ze het begrepen hadden: enkele kilometers verder werden we gedropt voor de legerbasis van Surin. Daar stonden we dan te blinken… Nadat we opnieuw onze uitleg deden aan een militair, wierp hij ons enkele ongelovige en niet-begrijpende blikken toe maar uiteindelijk tekende hij toch een plannetje naar de winkel. Maar helaas, weer verkeerd. Uiteindelijk vroegen we hulp in een hotel en na vele telefoontjes (Engelse hulplijnen) bracht een tuktuk ons naar… een uniformen-kleermaker. Gelukkig konden we er toch het schoolembleem en een baret aanschaffen. Daarna besloten we de de Big C supermarkt onveilig te maken. Alweer een hele voorraad ingekocht: stokbrood, croissants. Nutella (!), Mars, … Daar gaat mijn geplande vermageringskuur.
Voor de terugweg naar Shangkha maakten we gebruik van ons ‘Thais netwerk’. Op goed geluk dat een Thaise jongen ons had begrepen, bleven we naast hem wachten op de bus toen plots een auto voor ons neus stopte. Bleek dat het de ouders waren van het meisje die net als Griet bij de directrice van de Buached School inwoont. Ze brachten ons naar Sankgha waar we gretig stokbrood met Nutella smulden! Het eerste weekend in Thailand zat er bijna op…
29/08/2009 at 12:17 |
Annelies met Sangka School op schoolreis naar Jurassic Park
De voorbije dagen rolde ik weer van het ene avontuur in het andere.
Donderdag mocht ik lesgeven aan enkele klassen van het 4e middelbaar (M4), samen met Mrs Pi Pom. Eigenlijk heeft zij een veel langere – niet te onthouden – naam maar ik spreek alle leraressen aan met hun nickname, bijv. Pom (hier voorafgegaan door Pi, de titel die je geeft aan iemand die ouder is). Opnieuw hoorde ik steeds weer dezelfde fouten (‘I have sisteen / fiveteen year ol’, ‘I am two brother and one sitser’, etc) maar na een tijdje slaagde Pi Pom er zelf in de leerlingen de verbeteren. In de tweede helft van de les corrigeerden de leerlingen zelfs elkaar. Een geslaagde dag dus!
Diezelfde morgen had ik het leuke nieuws gekregen dat ik de volgende dag meemocht op schoolreis met de Buached School, waar Griet lesgeeft. Na de lessen maakte ik me klaar om richting Buached te vetrekken. Eenmaal aangekomen assisteerde ik Griet tijdens de naschoolse les Engels. Het niveau van de leerlingen was een pak hoger dan wat ik al op de Sankgha School had gezien, wellicht omdat deze les werd ingericht voor leerlingen die er vrijwillig voor kozen meer Engels bij te leren. Ik was echt onder de indruk!
’s Avonds gingen we op restaurant met de leraars van de Buached School, enkele zwijgzame mannen en een vrolijke bende giechelende en gillende vrouwen. We reden mee met Miss Surin, die ons in geuren en kleuren vertelde over haar dikke man die dikwijls veel te veel bier dronk en dan zwalpte over de weg, van links naar rechts. Hilarisch. Als echte ‘pick up chicks’ werden we later op de avond in de achterbak van de pick up van Miss Surin naar het huis van de directrice van de Buached School gebracht, waar Griet logeert. In vergelijking met mijn guesthouse een luxueuze woning, maar dan wel zonder Westers toilet en zonder vrijheid, twee troeven die mijn ‘beestig’ chaletje wel bieden…
Vrijdagmorgen om 5 uur liep de wekker al af. Iets na zessen verschenen we als laatste op school en vertrokken we met de bus richting het Jurassic Park museum in de buurt van Kalasin, een 300tal km ver. De heenrit werd rustig. Terwijl de Thaise leraressen een dutje deden, probeerden wij enkele kinderen te entertainen door korte Engelse conversaties met hen te voeren. Onderweg reden we door Surin, de hoofstad van de Surinprovincie maar vooral DE stad van de Tesco, de Makro en het Big C shopping center: de stad waar Thaise kinderen voor het eerst kennismaken met appels, stokbrood, etc. Echt prachtig hoe je het verlangen naar het volgende bezoek aan het shopping center kon zien bij vele kinderen. Hun gezicht sprak boekdelen.
De richtingwijzers naar Jurassic park vanop een afstand van 50 km zorgden ervoor dat onze verwachtingen hoog gespannen waren. Na ettelijke stops op parkingterreinen waar de kinderen een imense voorraad chips en cola insloegen, kwamen we eindelijk aan in het Thaise Jurassic Park. De kinderen werden bijeengeroepen en na een korte mededeling van de Thaise leraars liepen ze enthousiast alle richtingen uit. Toen we onze collega’s vroegen naar de dagplanning, kregen we als antwoord dat de kinderen een uurtje vrij waren. Toen we dezelfde vraag nog enkele keren stelden, werd het duidelijk dat er simpelweg geen dagplanning was. Het beloofde een leerrijke schoolreis te worden: 6 uur heenrit, 1 uurtje vrij rondlopen en 6 uur terugrit. Schitterend! De leraren begaven zich naar de cafeteria, de kinderen dolden doorheen het park vol fake dinosaurussen en wij… wij bezochten als enige het museum!
Na het blitzbezoek trakteerden Griet en ik onszelf op een Magnum en Cola (heerlijk!), en liepen we naar de bus. Op het afgesproken tijdstip ontbrak niet minder dan de helft van de leraars. Uiteindelijk vertrokken we met 40min vertraging terug richting Buached zonder dat iemand er op toezag of alle leerlingen wel aan boord waren… Iedereen was er duidelijk gerust in. Toen we tijdens de busrit een leerling met een middelvinger in onze richting opmerkten en de Thaise leraars hierover inlichten, werden ze – voor de eerste keer – boos. De lerares riep de bus toe dat dit heel beledigend was voor Farangs (foreigners), en dit terwijl ze demonstrerend haar middelvinger opstak naar de leerlingen, super!
We hielden een tussenstop in de stad Roiet, waar de kinderen zich alweer in alle vrijheid konden amuseren en volstoppen met snoepgoed. Het museum, de hoofdattractie van de stad, bleek gesloten. Jammer, alweer tijd voor een ontspannen uurtje dus, ditmaal in het stadspark. Samen met ons gevolg (een hoop leerlingen) wandelden we richting het meer waar we de kinderen trakteerden op een pedalotoertje. Intussen rusten de leraars uit op een bankje, ver weg van hun joelende leerlingen.
De terugrit naar Buached was ongelooflijk! Een van de buschauffeurs was een hevige rave-techno-house fan en wou wat meer ambiance in de keet. Zijn oplossing: de farangs (Griet en ik dus) moesten mee op zijn bus. Algauw was de hele bus aan het meedansen op de schreeuwerig luide muziek, met Griet en ik vooraan als attractie. De leerlingen imiteerden onze dansstijl, van de vogeltjesdans tot de maccarena. Eenmaal ze zich volledig lieten gaan, overtrof hun dansstijl onze verbeelding: sensuele bewegingen, stoere blikken, bewegingen rond de paal, … we waanden ons te midden de city parade, alleen waren de deelnemers slechts 12 a 13 jaar oud en hadden ze een schooluniform aan. De leerlingen waren echt onvermoeibaar: urenlang dansten de Thai wild op de banken van de gammele bus. Ze bleven maar doorgaan en leken in trance alsof ze pepmiddelen hadden ingenomen (waarschijnlijk hadden alle suikers en vetten die ze gulzig gevreten hadden er iets mee te maken). Tijdens de pauzes onderweg hielden we zelfs raveparty’s op de parking van de tankstations! We konden onze ogen niet geloven en aanschouwden het spektakel tot in Shangkha.
Toen we werden afgezet in de guesthouse van de Sangkha School (Griet bleef dit weekend bij mij logeren), konden we nog uren napraten over deze onbeschrijflijke dag. Een onvoorstelbaar begin van een prachtig weekend…
29/08/2009 at 12:21 |
Annelies vertelt: Lesgeven op Sangkha School: een uitdaging!
Maandag werd mij gevraagd of ik die week wou helpen met Miss Sairung, een lieve kleine graatmagere 24jarige lerares die helaas zelf geen Engelse zin kan uitbrengen. Haar lessenplan voor M4: de simple present tense en oefeningen. Het theoretisch deel van de les verliep heel vlotjes, maar tijdens de oefeningen bleek snel dat de leerlingen (en de lerares!) de zinnen niet snapten en dat de lerares de oefeningen gewoon zelf invulde. Ik zou deze week mijn handen vol hebben!
Ter ere van Mothersday woonde ik dinsdagmorgen de schoolceremonie bij.
Een woordje uitleg: Alle Thai hebben een grenzeloos respect voor het Thaise koningspaar, Bumibol en Sirikit, wat je ondermeer kan zien in straten vol afbeeldingen van het koningspaar en gele vlaggen met daarop het koninklijk logo. In alle huizen en scholen staan foto’s van het koningspaar uitgestald. Ook de dresscode van het Thaise volk staat in het teken van het koningspaar. Overal in Thailand worden gele, roze en blauwe polo’s verkocht met het koninglijk logo erop. Omdat Bumibol op maandagnacht (op het randje van dinsdag) geboren werd, draagt heel Thailand geel op maandag en roze op dinsdag. Sirikit zag het levenslicht op een vrijdag en bijgevolg wordt op vrijdagen blauw gedragen. Meer nog, de verjaardagen van het koningspaar werden omgedoopt tot vaderkes- en moederkesdag (5 december en 12 augustus).
Omdat de scholen gesloten waren op woensdag, werd de ceremonie op dinsdag gehouden. Een saaie bedoening: Thaise speech, Thaise liedjes zingen, …. Ik had net een ontsnappingsplan bedacht toen een zangeres en lieftallige danseressen gehuld in overdadige glitterende tenues en hoge hakken op het podium verschenen. Mijn verbazing was groot toen ik plots enkele van mijn mannelijke (!) studenten herkende. Ladyboys worden dus op school gekweekt!!!
Na een rustige namiddag (leerlingen aan de –Engelse- praat te krijgen en knutselen voor Dreamschool project) werd ik die avond verwacht in Buached voor een diner met de leraars. Ik arriveerde midden in de naschoolse les Engels waarin Griet het liedje ’We are the world’ van MJ aan haar studenten aanleerde. Wauw, ik was onder de indruk, waren mijn leerlingen maar zo! Het diner ging door ten huize van Miss Surin op haar oprit (op een matje onder een UV licht): echt lekker en supergezellig! En we konden er Thais bier proeven!
Op Mothersday keken we samen met een vijftigtal leerlingen van de Buached School naar de film BOLT,(Engels gesproken en Engels ondertiteld) terwijl de leraars naar een officiele ceremonie en een seminarie moesten.
Na het verkennen van Buached, een gezellig ‘gehucht’ met een klein marktje en een tiental winkels, kregen we die middag fried rice voorgeschoteld (Griet heeft in het begin een keer gezegd dat ze graag fried rice eet en sindsdien krijgt ze bijna niks anders J).
Toen het lerarenseminarie voorbij was, boden de drie jongste Buachedleraressen ons een sightseeingtour aan. Om 16h, twee uurtjes later, zouden we zeker terug zijn. Yeah right, honderd kilometers verder wensten we dat we hun aanbod hadden afgeslaan. We reden twee uren vooraleer we aankwamen op een filmset, van een actiefilm van Hollywoodster Tony Jaa dan nog wel (nooit van gehoord maar is blijkbaar een steracteur in Thailand). Behalve een paar vechtende mannen en een faketempel was er niks te zien, behalve een arrogante kerel die ons verbood foto’s te nemen van hun decorstuk. Toen we hun requisieten (harnassen) zagen liggen, konden we er natuurlijk niet aan weerstaan onnozel te doen en ermee te showen. De echte versie van de tempel, misschien wel de enige bezienswaardigheid in de streek, was blijkbaar in de buurt maar om een of andere reden niet de moeite om te bezoeken. De volgende stop was het ouderlijk huis van een van de leraressen, naar Thaise normen een sjieke ‘villa’ in een dorp vol ereboeren. Toen vonden we het genoeg geweest en dus stelden we subtiel voor terug te rijden. Uiteindelijk na een lange rit met gegiechel bij elke poging om Engels te spreken (thi i a ni’e hou’e) werd ik rond 20h afgezet aan de Sangkha guesthouse. Ik had mij stiekem toch wel geamuseerd…
Donderdagmorgen moest ik normaal gezien de naschoolse lessen Engels aankondigen. De eerste week had ik zelf voorgesteld naschoolse lessen te geven maar omwille van het Dreamschoolproject wilden ze dit uitstellen. Uiteindelijk vroegen ze me dinsdag de lessen aan te kondigen, maar door de Mothersday-ceremonie leek het toch niet het gepaste moment. Donderdag alweer uitstel omdat het departementshoofd pas later zou aankomen. Vrijdag dan maar… (Leve het organisatorisch talent van de Sangkha School! J)
Die morgen verliep echt wel stroef want ik kon Miss Sairung ook al niet vinden. Eerst vertelden ze me dat ze in een ander gebouw was, dan was ze op komst, even later was ze ziek en uiteindelijk kon ze simpelweg die dag niet komen. Dan maar lesgeven met Pi Pom. Toen die me haar planning vertelde (Simple present aan enkele M4 klassen: Had ik dit maandag niet gedaan met Miss Sairung?), stelde ik voor om een les te geven over ‘going to the market’ aan de hand van zelfgenomen foto’s. Een succes!
Na de dagelijkse stortbui in de vooravond fietsten Motoko en ik naar de avondmarkt van Sankgha, een soort braderie maar dan op z’n aziatisch: kinderlijke prullen, eten, fake dvd’s en tweedehandskleren. Het begon helaas weer te stortregenen, maar toen alle marktkramers hun boeltje opgekuist hadden en we al een uur in het pikdonker onder een afdak stonden te wachten, besloten we de terugrit toch maar te wagen. Kleddernat waren we!
Vanmorgen kon ik uiteindelijk toch mijn Engelse lessen aankondigen. Finally! Hopelijk komt er nu wat volk af… Al veel leerlingen hebben me aangesproken dat ze om 16h de bus moeten halen zodat ze niet kunnen komen. Eentje stelde zelfs voor om de volgende twee weken bij mij in de guesthouse te logeren! (Euhm… toch maar liever niet)
Vandaag ging ik de uitdaging aan om alleen enkele klassen te entertainen (Mr Chamnong kon niet komen, dat gebeurt hier blijkbaar wel meer). M5/8 was een moeilijk begin (hoe hoger het getal na de streep, hoe slechter de studenten). Met M5/10 kon ik al helemaal niets aanvangen, die snapten echt geen woord Engels. Klas M6/2 was dan weer een verademing: ik had ze verdeeld in groepjes, 1 per groep was een superster, de anderen waren journalisten. Ze slaagden erin een (basic) interview af te nemen!
Intussen zit ik in de lerarenkamer omringd door een tiental leerlingen… Ze hebben allemaal een blad gekregen met daarop een honderdtal hokjes. Elke keer ze Engels spreken met een leraar verdienen ze een handtekening. Ook al ben ik een ambetante (‘Good afternoon’ is niet genoeg, ik verplicht ze vragen te stellen of te beantwoorden), ik heb het gevoel dat ze maar blijven komen!
En ja, het is alweer weekend! Niet te geloven dat de helft van ons vrijwilligersavontuur er al bijna opzit! Vanavond een beautysessie (een college is verkoopster van schoonheidsproducten in bijberoep), morgen naar de Elephant Village, morgenavond naar een resort om er te dineren met ons Belgisch bezoek (oa Rony, de bezieler van dit project) en zondag verdiende rust- en massagedag!
29/08/2009 at 12:21 |
18 Augustus Annelies op uitstap: OLIFANTEN, BELGEN EN THAI
Dit weekend hingen we het toeristje uit en bezochten we Ban Ta Clan, de elephant village. Het schoolbusje was gevuld met een heel leger reisgidsen: 4 Buachedleraars, 1 van hun echtgenoten, 1 van hun dochters, 2 studenten van de Buachedschool (met de nicknamen Benz en Watermelon) en dan nog Motoko, mijn huisgenote. Het olifantendorp was wel eens leuk om te bezoeken. Eerst wat dwaze foto’s van de olifanten, dan het spektakel met voetballende, tekenende en dansende olifanten (Griet, Motoko en ik mochten zelfs in de arena gaan liggen om de olifanten over ons heen te laten wandelen) en tot slot een ritje op de olifant (100 baht voor een Thai, 200 Baht voor een Farang: discriminatie?). Het dorp is zowat de enige toeristische attractie in de streek, ligt maar op een 70tal km (pure gok) van onze scholen en toch waren de leraars er nog nooit geweest. Vreemd volkje…
Na een tussenstop bij een tempel, die er helaas niet uitzag zoals op het toegangsticket, brachten ze ons naar de BaNaa cottages, een ‘resort’ in de buurt uitgebaat door een Fransman. We werden er opgewacht door Rony (oprichter van het Isaanfonds) en Fernand, An, hun drie kinderen (ook Deloitte) en hun gids. Intussen had Griet Rony al verteld over Benz, een 18jarig meisje, intelligent, arm en ongelooflijk gemotiveerd om verder te studeren. Na het afstemmen van enkele vereisten (enkel arme kinderen worden gesteund door Fonds Isaan, dit wordt oa gemeten adhv het aantal buffels en de grootte van het land), werd besloten dat Benz het nieuwe adoptiekind van Griet zou worden. Meteen werd haar beloofd dat ze maandag een laptop zou krijgen. Toen Griet haar het blijde nieuws vertelde, kreeg ik de tranen in mijn ogen, net als Rony en natuurlijk het meisje zelf.
De wandeling door het dorp deed me beseffen dat Sankgha echt wel bijna een ‘stad’ kan genoemd worden: ik zag er 1 buurtwinkeltje, 1 snoepkraam, de plaatselijke dorpsgek en enkele armzalige huizen / barakken. De gids wees ons op enkele bijzonderheden die me voorheen nooit waren opgevallen, bijv. dat de meeste oude mensen knabbelen op beetlenoten, wat hen vorte en roodgekleurde tanden bezorgt en hun hongergevoel wegneemt.
Het avondmaal was er een in stijl: fried rice, groenten en gebraden kip a la khmer (de kip wordt op een plastic fles gezet, daarover wordt een groot blik geplaatst en dit wordt bedekt met een berg hooi die in brand gestoken wordt). Tijdens het diner voerden de elf kinderen van de plaatselijke muziekschool hun show op: 5 muzikantjes, 3 dansers en 3 danseresjes. Heel het dorp (toch wel 40 man, waaronder een opa die voor de gelegenheid het bloemetjesbloesje van oma had aangetrokken) kwam hen aanmoedigen. Schitterend!
Na een deugddoende maar korte nachtrust (lichamelijke klok staat op 6h ‘s morgens) in een kamer met airco (wauw!) volgde een superontbijt: toast met confituur, proper fruit (zonder wormen), een eitje en vers fruitsap. Dan richting het huis van enkele adoptiekinderen van Fonds Isaan, daarna naar de sporthal van een school in Phrasat gebouwd door Deloitte en tenslotte werden we in de Sankgha guesthouse afgezet. Na vier uren lezen, de was ophangen en nietsdoen reden we op onze superfietsen naar het massagesalon (zalig!) om ons uiteindelijk vol te proppen met frieten en vol-au-vent in de Red Lion, een restaurant van een UK-er. Mmmmmmm. Dan met een overvolle maag flippen omdat een computervirus de foto’s op mijn camera had gewist, een filmpje bezien en slapen… Het weekend was alweer voorbij.
Deze morgen werden we in Surin verwacht voor de regelingen mbt onze work permit. Een busje kwam ons oppikken om 8h (Thaise tijd, dus 8h30) en toen we een uur later arriveerden in het bevoegde kantoor bleek dat we eigenlijk geen work permit nodig hadden. Ze konden ons dit wel niet schriftelijk bevestigen… Uiteindelijk kregen we een applicatieformulier mee, die we volgende week weer moeten indienen. De hele uitstap was dus puur tijdsverlies! Na een half uur Thaise blabla reden we met Miss Piyarat (departementshoofd Engels van Sankgha School) naar een fotograaf om pasfoto’s te laten nemen. Die kerel nam zijn job net iets te serieus: bloes rechttrekken, haren goed leggen, hoofd beetje naar links, hmmm terug weer naar rechts, beetje schuin, … en dat voor onnozele pasfoto’s. Toen we aan de kassa de opmerking maakten dat de Thai op de voorbeeldfoto’s nooit glimlachten, keken ze verbaasd: we hadden toch niet gelachen voor de foto?!? Euhm, tuurlijk wel! Op officiele foto’s mogen in Thailand geen tanden te zien zijn, dus kon het hele gedoe opnieuw beginnen, nu zonder glimlach (gemakkelijker gezegd dan gedaan – telkens ik naar Griet keek, schoten we in de lach). En alsof we nog niet genoeg tijd verloren hadden, stopten we voor de terugrit naar Sankgha nog in de Big C hypermarket.
Na de lunch hadden we een meeting in Sangkha met Mr. Udom, de inspecteur waarmee Rony nauw samenwerkt. Hij had ons vorige week al gevraagd of we wilden spreken op een seminarie, waarmee we natuurlijk hadden ingestemd. Nu bleek dat wij het hele gebeuren op poten moeten zetten! Nu zaterdag al, van 9 tot 16h, moeten we een honderdtal leraren Engels adviseren over hoe ze hun lessen moeten opbouwen (alsof ik een pedagogische achtergrond heb?). Op onze vragen (wat is de agenda? Wie zijn de sprekers? Interactief of niet? …) kregen we maar 1 antwoord: you can choose! Dit zal nog wat voorbereidingen vergen dus… Stress in Thailand?
Van lesgeven kwam er vandaag dus niet veel in huis. Gelukkig was mijn eerste naschoolse les Engels een voltreffer: 45 studenten. Vandaag liet ik hen in groepjes woordenkettingen maken, morgen laat ik hen foto’s beschrijven. Het belooft weer een drukke week te worden! Maar zo heb ik het graag
.
29/08/2009 at 12:22 |
21 augustus: Annelies en haar Thaise frustraties
Ik had jullie vorige week al verteld dat de verplichte aanwezigheid op school hier niet zo nauw genomen wordt, zelfs niet bij de leraars. Wel, deze week heb ik dat meer dan ooit ondervonden., wat samen met het gebrek aan organisatie in Sangkha School soms wel voor frustratie zorgde…
Deze week zou ik lesgeven aan de beste klassen van Mrs Suwanna (Pi Na) en Mrs. Piyarat (Pi Piu). Ik had erop aangedrongen dat ze me een weekplanning bezorgden met hun lessenplan voor die klassen, dan zou ik oefeningen en activiteiten verzinnen rond die thema’s. Maandagnamiddag kreeg ik mijn planning, en het zag er goed uit. Ze zouden enkele pagina’s uit hun leerboek aanleren, weliswaar op een traag tempo.
Zoals ik al zei, was maandag een nutteloze dag maar gelukkig kon ik toch de leerlingen boeien in de naschoolse les Engels.
Dinsdag was dan weer de topdag van de week: een les begrijpend lezen met M6/1. Met handen en voeten probeerde ik alle woorden zo goed mogelijk uit te leggen, wat ook lukte want Pi Na kon haar Thaise inbreng beperken tot enkele woorden. Het deed me echt deugd te zien dat ze zelf ook alles in het Engels probeerde aan te brengen, zij het met ongestructureerde zinnen. Mission accomplished? Diezelfde dag had ik een les grammatica met Pi Piu (M5): 15min na het belsignaal zaten er 3 leerlingen in de klas, 10 min later het dubbel, nog eens 10 min later zat er dan toch 15 man (van de 50). De reden? Wel, een andere les was een ‘beetje’ uitgelopen. Kan gebeuren… Ik probeerde mezelf toch nuttig te maken en begon dan maar wat te praten met de studenten, vooral de gebruikelijke topics: What’s your name? How old are you? Do you have a pet?
Woensdag was ook een topdag: mijn frustraties bereikten de top. Zowel Pi Piu als Mrs Pi Na kon ik nergens vinden. Toen ik hen contacteerde, bleek dat Pi Piu ‘onverwacht’ naar een seminarie moest en dat Pi Na moest thuisblijven om haar ziek zoontje te verzorgen. Ik besloot het heft in eigen handen te nemen en vervoegde me bij een van de lessen van Pi Pom, helaas M4/11, de slechtste klas van het 4e middelbaar. Nooit meer! Elke leerling moest 1 zin maken in de simple present tense. Ongeveer de helft van de leerlingen herhaalde stomweg de voorbeelden die ik had gegeven, terwijl ik expliciet had gevraagd dit niet te doen. De meest ingewikkelde zin die ik hoorde: I often play games in my house. Indrukwekkend! Een tiental leerlingen bleek slechts sporadisch naar de les te komen. Ik betwijfel of ze zichzelf verstonden toen ik hen vroeg ‘I never come to school’ te herhalen. Daarna besloot ik dat de lessen aan de beste 6e middelbare studenten toch zouden doorgaan. Met de hulp van een stagiair (helaas ook geen natuurtalent tenzij in het influisteren van foute antwoorden) lukte het me vrij goed hen te boeien.
Aangezien Pi Na de rest van de week ook wegbleef, palmde ik telkens die stagiair in zodat de lessen voor de beste M6 klassen toch konden doorgaan. Maar helaas: deze morgen waren de studenten er niet… (en niemand die wist waar ze waren). Daarna had de school me ‘uitgeleend’ aan de Phrakaewwittaya School, een klein schooltje hier niet zover vandaan waarvan we de directrice twee weken geleden hadden ontmoet. Om 10h werd ik opgepikt, niet wetende wat me te wachten stond. Ik moest er ‘met de leerlingen praten’, lesgeven dus. Ik vreesde het ergste toen ik de klas met het bordje ‘ForeiNG languages’ betrad, maar het viel wel mee. Na de lunch brachten ze me terug naar Sangkha omdat ik erop had aangedrongen terug te zijn om 13h voor de lessen van M6/3. Verloren moeite want alle 6e jaars moesten een anti-drug presentatie bijwonen. Gelukkig kan ik me straks uitleven tijdens de naschoolse les waarin ik de kinderen het liedje Do-Re-Mi van The Sound of Music zal aanleren.
Gelukkig was het deze week niet allemaal kommer en kwel… Dinsdag was zelfs spannend! Motoko was dinsdag niet op school en toen ze haar telefoon niet opnam en berichten niet beantwoordde, werden we ongerust. Samen met Pi Piu en een andere Engelse leraar gingen we een kijkje nemen en vonden we ze in een diepe slaap. Pi Piu rende naar terug naar school en kwam eventjes later terug: Ze had maar meteen de ambulance gebeld, kwestie van niemand nodeloos op stang te jagen… Motoko werd dus wakker temidden 4 leraars en 5 veplegers, ze dacht waarschijnlijk dat ze droomde. Ze had een verstopte neus, koppijn en koorts maar ZEKER geen Mexicaanse griep. In elke klas zijn er zeker 5 a 10 zieken, maar er is ZEKER niemand die Mexicaanse griep heeft. Toen Griet me vertelde dat ze zich ook een beetje ziek voelde (en dat er op haar school ook veel zieken zijn), gaf ik haar alvast enkele mondmaskers (bij mijn aankomst had de school subtiel een nieuw pak mondmaskers klaargelegd in de guesthouse). Intussen is Motoko alweer helemaal de oude, geen paniek dus!
Woensdagavond ging ik naar Buached om het seminarie voor te bereiden. Vooraf eerst een hapje eten op de Buached Market. Voor het eerst zagen we twee knappe Thaise jongens, en dat moest vastgelegd worden! Helaas lijken zij op de foto iets minder enthousiast dan wij…
Gisterenavond zouden Griet en ik samen met de zus van Mrs Surin (Buached lerares) naar de Sankgha Night Market gaan, maar dit werd afgelast doordat de Buachedleraars zich moesten voorbereiden voor de komst van enkele hoge pieten.
Dus besloten Motoko en ik om eindelijk eens te gaan sporten in het Sankgha Park (de vorige weken was er telkens iets tussengekomen). Ik had mij die middag gewogen en was echt geschrokken! En ik tegen iedereen vertellen dat ik op uithongeringskamp ging in Thailand! Niet dus! Maar wat wil je, elke middag staan de leraars erop me mee te nemen naar een restaurant in het centrum (stel je er niet teveel bij voor – een kot met enkele plastic stoelen en tafels maar wel superlekker eten, ik probeerde ook al enkele keren het eten in de schoolkantine, maar dat is toch niet zo’n aanrader). ‘s Avonds levert hetzelfde restaurant ons eten aan huis (meestal zeggen ze erbij dat het niet spicy is, maar toch staat mijn mond telkens in brand). En doorheen de dag komt er altijd wel iemand af met eten: fruit, brochetten, smoothies, taarten, … En weigeren doe je gewoon niet! Verwacht trouwens ook niet dat ik met een exotisch kleurtje naar huis kom… Overdag vertoef ik het liefst vanal binnen, onder een ventilator, want buiten is het snikheet. En in het weekend draag ik meestal een t-shirt met mouwen, want onze Thaise reisgidsen houden duidelijk niet van te blote klederdracht (en dat terwijl jongens wel vrouwekleren mogen dragen!).
Nu, terug naar donderdagavond, onze sportplannen konden alweer niet doorgaan: een lerares had ons uitgenodigd voor een etentje (Weer eten!). We gingen naar een soort hotpotrestaurant (gat in de tafel, houten kolenemmer erin, daarboven een kom met kokend water voor de groenten en in het midden een bakplaatje voor het vlees), waar uiteindelijk nog een 5tal leraressen en 3 stagiairs aankwamen. Gezellige boel!
Dit weekend wordt ook weer druk: vanavond logeren bij Pi Piu en naar de night market in Surin, morgen seminarie in Phrasat en zondag op stap met King Kong, een leraar van de Buachedschool! Dan nog een weekje lesgeven en zaterdagmorgen richting Cambodja met de schoolbus van Buached! Ons oorspronkelijke plan om naar Siem Reap te fietsen, hebben we afgelast door de reacties van zowel Thais als Farangs. Die verklaarden ons zot en wezen ons op het vele geweld in de afgelegen streken van Cambodja (armoede en wanhoop leidt ertoe dat mensen alles doen om aan geld te geraken, zelfs moorden plegen), op grenscriminaliteit en zelfs op zwarte magie (?). We hadden ons er dus al bij neergelegd om vervoer te zoeken naar Siem Reap. Gisteren belde Griet mij met het schitterende nieuws: vele leraars van de Buachedschool zijn nog nooit in Cambodja geweest en zien het helemaal zitten om ons tot daar te begeleiden (en daarvoor zelfs in allerijl nog een paspoort te regelen). Meer nog, de schoolbus brengt ons en maar liefst 14 Buachedleraars (waaronder de directeur en de onderdirectrice) naar de grens, waar een andere bus ons zal oppikken om verder te rijden naar Siem Reap (blijkbaar mogen voertuigen die grensovergang niet ovesteken). Zondag vertrekken de leraars dan weer naar huis, en blijven wij nog enkele daagjes in Cambodja vooraleer we onze vlucht in Bangkok nemen. Het wordt alvast een leuke afsluiter!
29/08/2009 at 12:25 |
26-08-2009
Mijn laatste weekje als teacher Annelies
Maandagmorgen, de allerlaatste maandagmorgen in Sankgha School. Help, het besef groeit dat mijn job als teacher Annelies er bijna op zit. Ook al loopt het lesgeven in Sankgha School niet altijd van een leien dakje (vandaag alweer geen lessen want de kinderen moeten voorbereiden voor het Dreamschoolproject), de voorbije weken waren echt een onvergetelijke ervaring! En stiekem zal ik, eenmaal terug in het Belgische ritme, het trage, onvoorspelbare ritme van Sankgha School soms toch wel missen…
Het voorbije weekend was ook super! Vrijdagavond gingen we samen met Teacher Piyarat (Pi Piu) naar de night market in Surin: shoppen!!! Ik liet mij volledig gaan: enkele souvenirtjes, een t-shirt voor Motoko en een t-shirt en schoenen voor mezelf, en dat alles voor de luttele som van 300 Baht (6 euro)! We aten op de markt, trakteerden onszelf op een smoothie en reden richting het huis van Pi Piu, niet zomaar een doorsnee Thaise woonst: grote ruimtes, airco op de kamer, een tv met flatscreen in de living, wireless internet maar helaas… geen westers toilet en slechts 3 druppels warm water per minuut uit de douchekop. De slaapkamer van Pi Piu was op de bovenverdieping maar de trap nemen vindt ze maar lasting. De oplossing: een matras in de living. En inderdaad, de volgende morgen zou blijken dat zowel Pi Piu, haar man en dochter puur uit luiheid in de living hadden geslapen. Die avond werkten we nog tot laat verder aan de presentatie voor het seminarie. Nog nooit een presentatie zo vlug in elkaar geflanst, we waren dan ook benieuwd hoe de volgende dag zou lopen…
Het begon al op z’n Thais: zowel de sprekers, wij dus, als de meeste deelnemers arriveerden te laat. Gelukkig was de organisator, schoolinspecteur Udom, al op post samen met zijn zoon en een Amerikaanse uitwisselingsstudent. Eerst werden we officieel aangekondigd: ‘Gries’ (van Hautekeete konden ze niets maken) en ‘Annelies Scheissen’ (bedankt!). Met een half uur vertraging begonnen we aan het eerste deel, waarin de leraren en wijzelf onze indrukken van de Engelse lessen deelden. Uiteraard verbloemden we onze commentaren, kwestie van de sfeer niet te verzieken (Aziaten houden er niet van hun gezicht te verliezen). Tijdens het tweede deel vertelden we over onze aanpak van de voorbije weken en gaven we hen tips. Tot mijn grote verbazing begrepen de meesten ons Engels en probeerden ze zelf ook Engels te spreken (jaja, zelfs in een zaal vol Engelse gediplomeerden is dit verrassend in Thailand). De breakout sessies ‘s namiddags waren echt hilarisch! In kleine groepjes moesten ze drie lessen (vocabulaire, grammatica en communicatie) rond een bepaald thema in elkaar steken en presenteren. Vol overgave gaven ze de lessen alsof ze voor een klas kleine kinderen stonden, ze zongen liederen en speelden – net iets te – overtuigende toneeltjes. Hun enthousiasme in combinatie met het gebrekkige Engels (Op restaurant: “Can I have a S’lud and a Piss’e?”) zorgden ervoor dat ik eventjes begon te twijfelen of ik me nu in een seminariezaal of in een comedycup bevond. Er was ook een ladyboyteacher, supergrappig. Hij vertrouwde me zelfs toe dat hij zin had om eens stevig in de farang (de Amerikaanse jongen) te bijten, rrrrrrr. Midden in de presentatie van zijn groepje, met als toepasselijke thema ‘shopping’, vroeg zijn tegenspeelster ongegeneerd: “Are you a he or a she, a him or a her? Or can I just shim you?”. Eentje om te onthouden… Het werd een geslaagd seminarie maar na het laatste deel, de evaluatie, waren Griet en ik toch blij dat het afgelopen was. We waren allebei stikkapot en gingen dus vroeg slapen, dit keer in Buached aangezien er de volgende dag weer een uitstapje met de Buachedleraars gepland was.
Zondag werden we opgepikt door King Kong, een Buachedleraar die zijn bijnaam niet gestolen heeft, en Mr. Swan. Na het bezoeken van enkele ‘castles’ (Khmer tempels) en een tussenstop in de Sankgha guesthouse om mijn lange broek (en meteen ook Motoko) te halen, reden we naar Mrs Surins huis. Een aperitiefje (water en fruit) ‘op de zulle’ aan de voordeur en hup, we waren klaar om te vertrekken naar de watervallen in de buurt, alweer met een vrolijke bende: King Kong, Mr. Swan, Mrs. Surin en haar twee superschattige tweelingzoontjes B1 en B2 (Griet brengt B1 mee naar Belgie, ik breng B2 mee), Mrs. Gin, Motoko en wijzelf. Wij offerden ons met veel plezier op om in de laadbak van de pickup te liggen (tijdens de tussenstop in Sankgha had ik kussens meegenomen zodat we languit in de pickup konden relaxen), met gebruinde armen en witte mouwtjes als gevolg. Om de watervallen te bereiken moesten we eerst een berg oprijden (langs een tempel, gouden buddha’s, een aapje en een magnifiek zicht over de vallei) en daarna 3 a 4 km door de jungle stappen. Onderweg kwamen we plots twee bewapende mannen tegen, en ook aan de watervallen waren twee militairen met machete en machinegeweer. Blijkbaar moeten die de jungle bewaken tegen Cambodjanen die de grens illegaal willen oversteken. Toch geen mannen die ik op mijn eentje zou willen tegenkomen… maar de schrik verdween in het niets toen ze met ons op de foto wilden en ze zelfs hun wapens in onze handen duwden (HK 33 – volgens de trotse militair van Duitse makelij). De watervallen waren echt een verademing: verfrissend en omgeven door rust en kalmte. Na de terugtocht door de jungle, met het gezaag van Mrs. Surin op de achtergrond, “I’m never coming back here, I could eat a whole elephant”, namen we een late lunch. Die avond kroop ik vroeg onder de wol (of beter: dekentje en muskietennet), moe en voldaan.
Intussen is het dinsdagavond, de laatste dinsdagavond, en heb ik net een beautysessie met Pi Na achter de rug. Ik voelde me alweer een attractie toen plots een van haar collega’s binnenkwam om foto’s te nemen. Met een afkeurende blik wees ze naar mijn witte mouwtjes en zei ze dat ik mij beter moest beschermen tegen de zon, zodat ik zeker geen kleurtje zou vangen. Die Thai willen maar niet begrijpen dat ik niet als een bleekscheet wil terugkeren naar Belgie…
Vandaag 2 uren lesgegeven aan de leerlingen van M6/1, die mij moesten vertellen welk land ze willen bezoeken en waarom. Toen een van de jongens zei dat hij naar Belgie wil komen omdat de mensen daar ‘cute and lovely’ zijn en dat hij dan in het huis van ‘Teacher Annelies’ kan logeren, smolt mijn hart. Ik overweeg de jongen mee naar huis te brengen om het gebrek aan complimenten en aandacht in Belgie te compenseren
… De les aan M4/2 (‘Going to the market’) liep ook op wieltjes. ’s Namiddags staken de ergernissen weer eventjes op, toen leerlingen van M6/2 mij zelf kwamen vragen hen Engels te leren. Hun Engelse leraar, Mr. Chamnong, was weeral maar eens niet komen opdagen. Hij is zo’n typische praatjesmaker die relatief goed Engels spreekt maar helaas ‘in zijn drukke agenda’ (hij moet altijd wel iets doen voor de directeur) geen gaatje vindt om er te zijn voor zijn leerlingen. Zijn ambities om directeur te worden steekt hij dan ook niet onder stoelen en banken. Ik probeerde hen dus bezig te houden, toonde hen foto’s tot ik richting de guesthouse liep om afscheid te nemen van Motoko. Zij vertrok vannamiddag voor een weekje naar Bangkok voor een meeting met de Japanse vrijwilligersorganisatie. Na school was het weer tijd voor de extra les. Deze week staan er voor M1, M2 en M3 op maandag en woensdag filmpjes van Minnie Mouse op het programma, terwijl ik vandaag en donderdag de film Bolt toon aan M4, M5 en M6. Er waren weer een 25tal geinteresseerden (gisteren ook al een 30tal) waarvan er enkelen me na de les nog eens kwamen bedanken, het was dus weer een geslaagde dag!
29/08/2009 at 12:26 |
28-08-2009
Afscheid van Annelies
De laatste dagen vlogen weer voorbij. Woensdag werd ik na mijn eerste twee lesuren verwacht in Praekeawwittaya, een klein schooltje in de buurt. Ik was er vorige week al eens op bezoek geweest maar omdat de foto’s verloren gegaan waren, hadden ze gevraagd nog eens een uurtje les te gaan geven. Mijn plan was om les te geven over kleur en kleding en hen dan in kleine groepjes een barbiepop te laten beschrijven. Bij mijn aankomst bleek dat ze de helft van de school hadden verzameld in 1 grote ruimte. Er bleven maar leerlingen toestromen, ik gok een 120 a 130tal. Daar stond ik met mijn zeven barbiepoppen… Ik sloeg dan maar vlug enkele boeken en schriften aan en zocht prentjes die ze konden beschrijven. Het niveau was een pak lager dan wat ik me van de vorige week kon herinneren. Begin hen maar eens te corrigeren als ze hun Engelse zinnen in Thaise tekens opschrijven en je geen woord verstaat van wat ze zeggen…
Na de lunch werd ik naar het huis van ons nieuw adoptiekindje gebracht (adoptie via Fund Isaan). Uit gesprekken met de jongen en zijn leraars was vorige week al gebleken dat hij geen gemakkelijk leventje heeft… Alle leraars waren superpositief over de 16jarige Apichad en beschreven hem als een voorbeeldige en gemotiveerde student. Zijn ouders wonen in Surin, waar ze als arbeider voor een bouwbedrijf werken. Gemiddeld verdienen ze 150-250 baht (3-5 euro) per dag, tenminste als het niet regent. De jongen woont samen met zijn kleinere broer in bij zijn oma, die zwaar ziek is en moeilijk kan wandelen. Hij kookt, wast en kuist. Elke morgen kookt hij rijst voor zijn oma en zijn broer, zelf kan hij niks eten want er is niet genoeg. Per dag krijgt hij 20 baht, waarmee hij twee doosjes melk koopt (ontbijt en lunch). Toen hij me vorige week vertelde dat hij graag dokter zou worden omdat zijn oma ziek is, stonden de tranen in mijn ogen. Gisteren, bij het zien van zijn erbarmelijke huis, kreeg ik opnieuw de krop in de keel: Een klein huisje uit hout en gyprox, waarvan de helft bewoond wordt door de twee jongens en hun oma, de andere helft door het gezin van de nonkel (waarmee een stille oorlog heerst). In het gedeelte van de jongens zijn drie ruimtes. Een ervan dient als entree, keuken en voorraadplaats (een rekje) en is niet groter dan 10m2. De tweede ‘grote’ ruimte is de slaapkamer van de jongens met twee matrassen, twee ventilators en een wasdraad waaraan al hun kleren hangen. Achterin de keuken zag ik nog een minihokje, de slaapkamer van de oma. Nergens een deftige tafel, een stoel of een zetel te bespeuren, enkel een foto van het koningspaar als versiering. Toch eventjes slikken…
Gisteren, tijdens mijn voorlaatste lesdag, heb ik al een beetje afscheid genomen van mijn studenten: poseren voor de foto, emailadres uitdelen, … Na de naschoolse les gingen we met het schoolbusje naar mijn afscheidsfeestje, in ‘t stad (Surin) dan nog wel. Ik had toevallig vernomen dat ze voor mijn feestje een budget van 6000 Baht gekregen hadden (iets minder dan het maandloon van een jonge leraar!), dus ik wist niet goed wat ik moest verwachten… We waren uiteindelijk met een groep van twaalf waaronder ook de vice-directeur (ik wist echt niet wie die kerel was, heb het hem gelukkig niet gevraagd) en de drie stagiairs. Een van hen is iets molliger en wordt daar voortdurend op afgerekend. Toen ze iets te laat aan het schoolbusje arriveerde, kreeg ze al meteen commentaar: “You are really fat and slow”, “Are you full? No? So you are hungry and empty? You don’t look very empty!”. En de mop van de avond: al wijzend naar haar arm “Annelies, do you think this is an arm or do you think this is a leg?”. Thai lachen mekaar voortdurend uit zonder slecht bedoelingen, maar ik wist toch niet goed hoe ik moest reageren… Eenmaal aangekomen in Surin bleek dat de school een eetzaaltje gereserveerd had in een megasjiek restaurant: echt superlekker eten en natuurlijk… karaoke! Echt machtig hoe ze zich helemaal gaven! Ik liet me natuurlijk ook volledig gaan! Toen ik op het einde van de avond twee geschenken kreeg, herinnerde ik me gelukkig net op tijd dat kado’s meteen opendoen NOT done is in Thailand. Zodra ik thuis was rukte ik het verpakpapier los: de ene doos bevatte een supermooie sjaal van Thaise zijde, de andere doos twee typische Thaise hemden in roze en blauw (mega kitch, Griet en ik hadden al overwogen om er eentje te kopen als souvenir). Geslaagde kado’s dus!
Vanmorgen was het dan tijd voor mijn afscheidsspeech (ik kan er maar niet aan wennen om zo’n grote groep toe te spreken) en de aansluitende fotosessie. Intussen zijn er ook al veel leerlingen en leraren mij kadootjes komen geven. Veel brol en kitch maar het voelt natuurlijk wel goed om in de bloemetjes gezet te worden!